เดิมทีเขาก็ขาขาดไปข้างหนึ่งอยู่แล้ว ต้องใช้รถเข็นในการเคลื่อนไหว เมื่อครู่ยังถูกหมูป่าตัวเล็กกัดเข้าที่ไหล่ตอนช่วยเสิ่นซิงซินอีก
ตอนนี้อย่าว่าแต่ต่อสู้เลย แค่ลุกขึ้นจากพื้นก็ยังลำบาก
ทั้งที่มีพลังพิเศษสายฟ้าซึ่งมีพลังโจมตีรุนแรง แต่ร่างกายเคลื่อนไหวอย่างอิสระไม่ได้ จึงไม่อาจแสดงฝีมือได้เต็มที่
ซูเยี่ยสังเกตเห็นเขาเช่นกัน จึงขมวดคิ้ว
“แต่ตอนนี้ที่นี่เหลือแค่เราสองคนที่ยังสู้ไหว”
“ใครบอกล่ะ?”
เสิ่นเวยแค่นเสียงเย็นชา
เธอเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ส่งสัญญาณไปทางเสิ่นเจาเหย่
“ยังมีอีกคนไม่ใช่เหรอ?”
ซูเยี่ยชะงักไป
“แต่เขา...”
ยังไม่ทันพูดจบ เสิ่นเวยก็เอ่ยขึ้นก่อน
“ซูเยี่ย ช่วยถ่วงเวลาให้ฉันหน่อย”
ซูเยี่ยเชื่อใจเสิ่นเวยมาตลอด จึงแทบไม่ซักถาม
“ได้!”
วินาทีถัดมา—
ตูม!
สายฟ้าสีม่วงระเบิดออกจากฝ่ามือของเขา!
สายฟ้าหลายสายที่หนาใหญ่ฟาดเข้าใส่หมูป่าระดับ 7 อย่างรุนแรง!
ในเวลาเดียวกัน เสิ่นเวยก็พุ่งไปถึงตรงหน้าเสิ่นเจาเหย่
เดิมทีเสิ่นเจาเหย่กำลังมองอสุรกายที่ใกล้เข้ามาทุกทีอย่างสิ้นหวัง พอเห็นเสิ่นเวยปรากฏตัวขึ้นก็นิ่งงันไป
“เสิ่นเวย? เธอ...”
เขายังพูดไม่ทันจบ เสิ่นเวยก็คุกเข่าลงแล้วกดขาข้างที่ขาดของเขาไว้
วินาทีถัดมา พลังงานสีขาวเข้มข้นก็ทะลักออกจากฝ่ามือของเธอ!
รูม่านตาของเสิ่นเจาเหย่หดวูบ
“นี่...นี่มัน!?”
สายรักษา!?
เสิ่นเวยเป็นผู้มีพลังพิเศษสายรักษางั้นเหรอ!?
เขาตกตะลึงจนพูดไม่ออก
แต่สิ่งที่ทำให้เขาตกใจยิ่งกว่านั้นยังรออยู่
ทันทีที่พลังงานสีขาวไหลเข้าสู่ร่าง ไหล่ซึ่งถูกหมูป่ากัดจนเนื้อเละกลับเริ่มสมานตัวอย่างรวดเร็วต่อหน้าต่อตา!
เลือดหยุดไหล กล้ามเนื้อที่ฉีกขาดค่อย ๆ งอกขึ้นมาใหม่
แม้แต่กระดูกที่ถูกกัดก็ฟื้นคืนสภาพอย่างรวดเร็ว!