ฟันคมกริบฝังทะลุหัวไหล่ในพริบตา เลือดสดย้อมเสื้อผ้าครึ่งตัวของเขาจนแดงฉาน!
เดิมทีเขายังฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บที่ขาหักก่อนหน้านี้ได้ไม่เต็มที่ ตอนนี้ฝืนพุ่งออกจากรถเข็น ขาที่บาดเจ็บจึงรับน้ำหนักร่างกายไม่ไหว
ยังถูกหมูป่ากัดหัวไหล่อย่างแรงอีก!
ความเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้ใบหน้าของเขาซีดเผือดในทันที!
ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังฝืนเงยหน้าขึ้น ตะโกนใส่เสิ่นซิงซินอย่างเกรี้ยวกราด!
“ซิงเอ๋อร์! รีบหนีไป!”
“พี่สาม!”
เสิ่นซิงซินร้องไห้จนใบหน้าเปื้อนน้ำตา แต่ฝีเท้ากลับไม่ลังเลแม้แต่น้อย—
เธอหันหลังขวับ!
แล้ววิ่งหนีไป!
แทบอยากงอกขาเพิ่มอีกสองข้าง วิ่งสุดชีวิตไปยังอีกฟากของป่า!
อีกด้านหนึ่ง เมื่อเสิ่นเจาเหย่เห็นว่าเสิ่นซิงซินหนีไปได้เสียที แววตาก็หม่นลง ทว่าในใจก็โล่งอกไปด้วย
ทันใดนั้น สายฟ้าในฝ่ามือของเขาก็ปะทุขึ้น!
ตูม!
สายฟ้าฟาดใส่ปากของอสุรกายหมูป่าอย่างแรง!
“โฮก!”
หมูป่าเจ็บจนยอมปล่อยหัวไหล่ของเขาในที่สุด!
เสิ่นเจาเหย่ร่วงลงพื้นอย่างแรง ร่างสั่นสะท้านเพราะความเจ็บปวด
เลือดไหลทะลักจากหัวไหล่
เขาไม่มีแม้แต่แรงจะลุกขึ้น
ทำได้เพียงฝืนเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก
และในตอนนั้นเอง
เขาก็เห็นเสิ่นเวยอยู่ไม่ไกล
หญิงสาวยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ถอนหายใจอย่างผิดหวังเล็กน้อย
เดิมทีเธอยังคิดจะฆ่าเสิ่นซิงซินอยู่เลย
น่าเสียดายจริง ๆ
เธอคร้านจะมองเสิ่นเจาเหย่อีกแม้แต่แวบเดียว จึงตั้งใจจะจากไปกับซูเยี่ยโดยไม่หันกลับมามอง
แต่ใครจะคิดว่า—
ทันทีที่เสิ่นเวยหมุนตัว เธอก็ชะงักฝีเท้ากะทันหัน!
เพราะเธอเห็นพลังสีดำก้อนหนึ่งปรากฏขึ้นในพุ่มไม้เบื้องหน้าอีกครั้ง!