เสิ่นเจาเหย่: “!!!”
เขาเงยหน้าพรวด มองหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
“เสิ่นเวย! เธอบ้าไปแล้วหรือไง!?”
เสิ่นเวยเพียงก้มมองเขา แววตาเย็นชา
มุมปากยังมีรอยยิ้มจาง ๆ
“ฉันออกแรงรักษาขานายตั้งมาก ก็เพื่อให้นายช่วยจัดการอสุรกายตัวนั้น”
เธอเชิดคาง ชี้ไปยังหมูป่าระดับ 7 ที่นอนตายสนิทอยู่ข้าง ๆ
“ตอนนี้อสุรกายตายแล้ว ขานายก็ไม่มีประโยชน์อีกต่อไป”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง
จากนั้นก็ยิ้มบาง ๆ
“แล้วทำไมฉันต้องเก็บขานั่นไว้ให้นายด้วยล่ะ?”
“เสิ่นเวย! เธอบ้าไปแล้วหรือไง!?”
เสิ่นเจาเหย่ตะโกนลั่นอย่างคลุ้มคลั่ง!
เขากุมขาท่อนล่างที่หักซ้ำไว้แน่น ความเจ็บปวดรุนแรงทำให้ใบหน้าซีดเผือดในพริบตา!
แต่สิ่งที่เขายอมรับไม่ได้ยิ่งกว่าความเจ็บปวดก็คือ—
เสิ่นเวยฟันขาเขาขาดอีกครั้งจริง ๆ!
ทั้งที่เธอรักษาเขาจนหายแล้วแท้ ๆ!
ทำไมถึงยังทำกับเขาแบบนี้!?
“เสิ่นเวย! ยัยคนบ้า! เธอกล้าดียังไง—”
“จริงสิ”
แต่เสิ่นเวยกลับพูดแทรกขึ้นมากะทันหัน
เธอทำท่าคล้ายเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้ แล้วเอียงศีรษะเล็กน้อย
“ยังมีอีกจุดหนึ่ง เกือบลืมไปแล้ว”
เสิ่นเจาเหย่ชะงัก
“อะไร?”
วินาทีถัดมา—
ฟึ่บ!
คมลมสายหนึ่งพุ่งผ่านอย่างรวดเร็ว!
“อ๊ากกก!”
เสิ่นเจาเหย่กรีดร้องอีกครั้ง!
หัวไหล่ที่เสิ่นเวยเพิ่งรักษาจนหาย ถูกคมลมกรีดเปิดอย่างแรงอีกหน!
ครั้งนี้เธอยังจงใจเพิ่มแรงโจมตีด้วย!
คมลมอันแหลมคมฉีกกระชากเนื้อ ทิ้งบาดแผลเหวอะหวะยิ่งกว่ารอยถูกหมูป่ากัดเมื่อครู่!
เลือดพุ่งทะลักออกมาทันที!
เสิ่นเจาเหย่เจ็บจนตัวงอขด!