อ้อมกอดของผู้ชายช่างแน่นหนาเหลือเกิน
เสิ่นเวยสัมผัสได้ถึงแผงอกแข็งแกร่งและหัวใจที่เต้นกระหน่ำของเขาผ่านเนื้อผ้า
ปลายจมูกยังได้กลิ่นจาง ๆ ของเขม่าและดินปืนที่ถูกไฟเผา
เสิ่นเวยตัวแข็งทื่อ
วินาทีถัดมา ความทรงจำจากชาติก่อนนับไม่ถ้วนพรั่งพรูเข้ามา เธอจึงขัดขืนโดยไม่รู้ตัว
แต่เสิ่นจี้ไป๋กลับกอดเธอแน่นขึ้นกว่าเดิม
“เวยเวย...”
พร้อมกันนั้น เสียงแหบพร่าของชายหนุ่มก็ดังขึ้นข้างหูเสิ่นเวย
“ฉันเจอเธอแล้ว...”
เสิ่นเวยแข็งค้างไปทั้งตัว
ความทรงจำจากชาติก่อนนับไม่ถ้วนประสานทับซ้อนกันในวินาทีนั้น—
สำหรับเสิ่นเวยในชาติก่อน เสิ่นจี้ไป๋เป็นคนในตระกูลเสิ่นที่ทำให้เธอรู้สึกซับซ้อนที่สุด
เพราะต่างจากคนอื่นในตระกูลเสิ่นที่แสดงความรังเกียจและดูแคลนเธออย่างไม่ปิดบัง เสิ่นจี้ไป๋บางครั้งก็ปฏิบัติต่อเธออย่างดี
เขาจำได้ว่าต้องเตรียมของขวัญให้เธอ และยังจำได้ด้วยว่าเธอเกลียดอาหารอะไรที่สุด
แต่ความดีเพียงน้อยนิดนั้นกลับกลายเป็นความเย็นชาอย่างยิ่งทุกครั้งที่มีเรื่องของเสิ่นซิงซิน
เมื่อเธอมีปากเสียงกับเสิ่นซิงซิน ไม่ว่าเรื่องอะไร เสิ่นจี้ไป๋จะเข้าข้างเสิ่นซิงซินเสมอ เชื่อทุกคำที่เสิ่นซิงซินพูด แต่ไม่เคยเชื่อเธอเลย
ถึงอย่างนั้น ในตอนแรกเสิ่นเวยก็ไม่ได้แค้นเขา
เพราะเธอรู้ว่าไม่มีใครในโลกนี้มีหน้าที่ต้องดีกับคนอื่นอย่างไม่มีเงื่อนไข
ยิ่งไปกว่านั้น เธอก็ไม่ใช่ลูกสาวแท้ ๆ ของตระกูลเสิ่นอยู่แล้ว