ฉือหู่หดรูม่านตาลงทันที เขาจ้องใบหน้างดงามจนเกือบเย้ายวนตรงหน้า แล้วพยายามค้นหาความทรงจำในหัวอย่างสุดชีวิต
ไม่มี
ไม่มีอะไรเลย
เขามั่นใจมาก
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจอเด็กสาวคนนี้
แล้วทำไมเธอถึงพูดว่าจะมาแก้แค้นเขา?
ฉือหู่ไม่มีวันได้รู้คำตอบจนวันตาย
ความแค้นที่เสิ่นเวยพูดถึง ไม่ใช่ชาตินี้ แต่เป็นชาติที่แล้ว
ชาติที่แล้ว เธอเคยหนีออกจากตระกูลเสิ่นได้ช่วงสั้น ๆ
แต่ไม่คิดเลยว่า เพียงไม่กี่เดือนต่อมา เธอจะตกไปอยู่ในมือฉือหู่
ฉือหู่ในชาติก่อนก็เสียแขนไปข้างหนึ่งเหมือนตอนนี้
เขาได้ยินข่าวลือเหลวไหลมาจากไหนก็ไม่รู้ ว่าถ้ากินอวัยวะส่วนที่ตรงกับตำแหน่งบนร่างกายของผู้มีพลังพิเศษสายรักษาเข้าไป ก็จะฟื้นฟูร่างกายที่พิการของตัวเองได้
จากนั้นเขาก็กดเสิ่นเวยลงกับพื้นโดยไม่ลังเล
ไม่มียาชา
ไม่มีการปฐมพยาบาลใด ๆ
เขาฟันแขนข้างหนึ่งของเธอขาดทั้งแขนอย่างเลือดเย็น
จนถึงตอนนี้ เสิ่นเวยยังจำความเจ็บปวดที่ฝังลึกถึงกระดูกและแสนสาหัสนั้นได้
ยิ่งจำได้แม่นว่า สุดท้ายฉือหู่ส่งเธอกลับไปให้ตระกูลเสิ่นทั้งที่เสียแขนไปข้างหนึ่งและร่อแร่เต็มที เพื่อแลกกับเงินก้อนหนึ่ง
ความแค้นนี้ เธอไม่เคยลืม
เสิ่นเวยเคยคิดว่า ชาตินี้คงต้องรอโอกาสถึงจะแก้แค้นเรื่องแขนขาดได้
แต่ไม่คิดเลยว่าโอกาสจะมาถึงเร็วขนาดนี้
ยิ่งไม่คิดว่า สวรรค์จะเมตตาส่งซวงซวงมาอยู่ข้างกายเธอ
「ฉือหู่」
เสิ่นเวยเอ่ยช้า ๆ
「ไปตายซะ」
สิ้นเสียง เธอก็ออกแรงผลักมีดสั้นในมือพุ่งไปข้างหน้าอีกครั้งอย่างแรง
ฉึก!
คมมีดแทงทะลุลำคอจนมิด
ร่างฉือหู่กระตุกอย่างรุนแรง
แววตาของเขาดับวูบลงในที่สุด
ปึง
ศพทิ้งตัวลงกระแทกพื้นอย่างหนัก
……
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป
เร็วเสียจนพวกโจรที่อยู่รอบ ๆ ยังไม่ทันเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
พวกเขาเห็นเพียงหัวหน้าของตัวเองโดนลูกไฟโจมตีอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
จากนั้นก็ถูกสาวน้อยหน้าตาสะสวยเกินไปตรงหน้าเชือดคอด้วยมีดเพียงครั้งเดียว