เสิ่นเวยยืนอยู่ด้านหลัง
ไม่ได้คิดจะเตือนพวกเขาสักนิดว่างูหายไปแล้ว
อย่างไรเสีย—
เธอก็ไม่ได้รีบร้อนช่วยเสิ่นเจาเหย่ออกมา
ช้ากว่านี้อีกหน่อย บางทีเขาอาจเสียเลือดมากขึ้นก็ได้
งูตัวเล็กในแขนเสื้อขยับเบา ๆ
เกล็ดเย็นเฉียบเสียดสีกับข้อมือของเธอ
เสิ่นเวยก้มมองมัน มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
พวกนั้นคงนึกไม่ถึงเด็ดขาด
งูเหลือมยักษ์ที่ยาวกว่าสิบเมตรเมื่อครู่ ตัวที่เกือบกัดเสิ่นเจาเหย่จนตาย—
ตอนนี้กำลังพันอยู่บนมือเธอ
……
ราวสิบกว่านาทีต่อมา
ในที่สุดก็มีเสียงดังมาจากส่วนลึกของถ้ำ
“ออกมาแล้ว!”
ทุกคนรีบกรูกันเข้าไป
ลู่เฉินโจวกับนักเรียนอีกคนหนึ่งช่วยกันประคองเสิ่นเจาเหย่ที่แทบหมดสติออกมา คนหนึ่งอยู่ซ้าย อีกคนอยู่ขวา
หรือจะพูดให้ถูก—
พวกเขาลากเขาออกมา
ร่างของชายหนุ่มชุ่มไปด้วยเลือด
ขาซ้ายตั้งแต่ใต้เข่าลงไปหายไปหมดแล้ว
แม้จะห้ามเลือดที่ปากแผลไว้ลวก ๆ แล้ว แต่ระหว่างทางเลือดยังคงซึมออกมาไม่หยุด ใบหน้าซีดเผือดจนน่ากลัว ดวงตาแทบลืมไม่ขึ้น
“พี่สาม!”
เสิ่นซิงซินร้องไห้พลางพุ่งเข้าไปหา
“ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้!”
เสิ่นเจาเหย่ไม่มีแรงแม้แต่จะตอบเธอ
ลู่เฉินโจวเอ่ยเสียงเข้ม
“ชิวซีซี! มานี่!”
ชิวซีซีรีบวิ่งเข้าไป
พอเห็นบาดแผลของเสิ่นเจาเหย่ สีหน้าเธอก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
แต่ยังคงย่อตัวลงทันที วางมือทั้งสองข้างทับลงบนบาดแผล
พลังรักษาสีขาวนวลส่องสว่างขึ้นอย่างรวดเร็ว
แสงสีขาวค่อย ๆ โอบล้อมขาที่ขาด เลือดที่ไหลทะลักอย่างบ้าคลั่งจึงค่อย ๆ หยุดลงในที่สุด
เส้นเลือดที่ขาด
เนื้อหนังที่ฉีกขาด