เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เกือบสองวันก็ล่วงเลยไปอีกครั้ง
แม้ฝนด้านนอกจะซาลงบ้างแล้ว แต่ระดับน้ำใต้ดินก็ยังไม่ลดลงจนหมด
ทางเดินที่เคยถูกน้ำท่วมยังคงผ่านไปไม่ได้
และปัญหาอีกอย่างก็ยิ่งร้ายแรงขึ้นเรื่อย ๆ
อาหาร
ของในมิติส่วนตัวของเสิ่นซิงซิน—
ใกล้หมดแล้ว
แม้ก่อนหน้านี้เธอจะเก็บของเข้าไปไม่น้อย
แต่มิตินั้นเพิ่งเปิดใช้งานได้ไม่นานและมีขนาดเล็ก
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ยังมีคนติดอยู่ที่นี่ตั้งสิบกว่าคน
ต่อให้กินวันละแค่สองมื้อ
ต่อให้พยายามประหยัดอย่างเต็มที่ ขนมปัง แครกเกอร์อัดแท่ง และน้ำแร่ก็ยังลดลงอย่างเห็นได้ชัด
เช้าวันที่สาม
ตอนเสิ่นซิงซินหยิบของออกมาจากมิติส่วนตัวอีกครั้ง
เธอก็เหลือแค่แครกเกอร์อัดแท่งคนละครึ่งชิ้นเล็ก ๆ ให้ทุกคน
ส่วนน้ำก็เปลี่ยนจากเดิมที่ได้คนละขวด กลายเป็นหลายคนต้องแบ่งกันขวดเดียว
สีหน้าของทุกคนยิ่งดูย่ำแย่ลงทันที
“มีแค่นี้เองเหรอ?”
ใครบางคนขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้
สีหน้าเสิ่นซิงซินแข็งค้างเล็กน้อย
“อาหารในมิติส่วนตัว…เหลือไม่มากแล้วจริง ๆ ทุกคนอดทนอีกหน่อยนะ พอน้ำลด เราก็ออกไปได้เร็ว ๆ นี้แล้ว”
แต่คำปลอบแบบนี้เห็นได้ชัดว่าแทบไม่มีประโยชน์แล้ว
ตลอดสองวันที่ผ่านมา
ทั้งหนาว
ทั้งเหนื่อย
แถมยังไม่รู้ว่าจะได้ออกไปเมื่อไร
ทุกคนต่างอดกลั้นความโกรธไว้เต็มอก ในที่สุดก็มีคนทนไม่ไหว เอ่ยกับเสิ่นซิงซิน
“ตอนแรกเธอไม่ใช่หรือที่เอาแต่บอกว่าข้างในต้องมีผลึกพลังอีกเยอะ ให้ทุกคนเดินลึกเข้าไปต่อ?”
คนข้าง ๆ พลันนึกขึ้นได้เช่นกัน
“ใช่แล้ว ตอนแรกพวกเรากำลังจะกลับกันอยู่แล้ว เธอนั่นแหละที่เอาแต่บอกว่ามาถึงนี่แล้ว ให้เข้าไปดูอีกหน่อย”