เสิ่นเวยไม่หยุดฝีเท้า
“เสิ่นเวย...”
คราวนี้น้ำเสียงของเสิ่นเจาเหย่ร้อนรนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
เขาฝืนลืมตาขึ้น มองแผ่นหลังของทั้งสองคนที่กำลังจะจากไปจริง ๆ ในที่สุดก็อดไม่ไหว
“พวกคุณจะไปแบบนี้จริง ๆ เหรอ?”
ในที่สุดเสิ่นเวยก็หยุดแล้วหันกลับมา
ขาข้างหนึ่งของเสิ่นเจาเหย่หักไปโดยสิ้นเชิง
พื้นเต็มไปด้วยเลือด
ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ
แม้แต่ตอนพูดก็เริ่มหอบแล้ว
แต่เห็นได้ชัดว่าเขายังไม่อยากเชื่อ
“คุณจะไม่พาผมออกไปเหรอ?”
เสิ่นเจาเหย่เอ่ยอย่างยากลำบาก
“ตอนนี้ผมแค่เสียเลือดมากเกินไป ขอแค่ออกไปข้างนอก... ชิวซีซีอยู่ข้างนอก เธอเป็นผู้ใช้พลังสายรักษา เธอช่วยผมได้”
ดังนั้น แค่พาเขาออกไปก็พอ
เสิ่นเวยมองเขาเงียบ ๆ
ครู่ใหญ่
จู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา
“ทำไมฉันต้องทำด้วย?”
เสิ่นเจาเหย่ชะงัก
ในดวงตาของเสิ่นเวยไร้ซึ่งความอบอุ่น
“ทำไมฉันต้องสนใจคุณด้วย? เสิ่นเจาเหย่ คุณจะเป็นหรือตาย—
“มันเกี่ยวอะไรกับฉัน?”
สิ้นเสียง
สีหน้าของเสิ่นเจาเหย่แข็งค้างไปชั่วขณะอย่างเห็นได้ชัด
ราวกับไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะพูดออกมาเช่นนี้จริง ๆ
“คุณ...”
เขาอ้าปาก
แต่เพราะเสียเลือดมากเกินไป ศีรษะจึงเริ่มหมุนวูบเป็นระลอก แม้แต่น้ำเสียงก็แผ่วลง
เสิ่นเวยหันกลับไปแล้ว ไม่คิดจะมองเขาอีก
ความจริงแล้ว
ตั้งแต่แรกที่เธอตามเข้ามาในถ้ำแห่งนี้ ก็ไม่ใช่เพื่อช่วยเสิ่นเจาเหย่