ชั่วขณะที่เห็นชายคนนั้น สีหน้าของเสิ่นเวยก็เปลี่ยนไปทันที
นิ้วมือกำแน่นจนข้อนิ้วเริ่มซีดขาว!
เจ้าคอร์กีตัวน้อยข้างเท้าคล้ายสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ มันมองเธออย่างกังวลสองครั้ง ก่อนจะใช้ขาแตะชายกางเกงเธออย่างระมัดระวัง
อีกด้านหนึ่ง เมื่อเสิ่นเจาเหย่เห็นคนที่มา สีหน้าก็เคร่งขรึมลงเช่นกัน
“ฉือหู่” เขาเอ่ยเสียงเย็น “มาที่นี่ทำไม?”
ชายที่ถูกเรียกว่าฉือหู่ลงจากรถ ด้านหลังยังมีชายสองคนที่ดูเหมือนลูกน้องตามมาด้วย
เขาร่างสูงใหญ่ หน้าตาดุดันน่ากลัว มองเห็นราง ๆ ว่ามือใต้แขนเสื้อข้างซ้ายของเขาไม่ใช่มือจริง
แต่เป็นแขนเทียมที่ทำจากเหล็ก
เขาคาบบุหรี่ไว้ในปาก ท่าทางสบาย ๆ ขณะเดินมาหยุดตรงหน้าเสิ่นเจาเหย่ แล้วแสยะยิ้ม เผยให้เห็นฟันเหลือง
“ได้ยินว่าครั้งนี้คุณชายสามแห่งตระกูลเสิ่นนำทีมออกมาเก็บของเป็นครั้งแรก ฉันก็ต้องมาให้กำลังใจกันหน่อยสิ”
สีหน้าของเสิ่นเจาเหย่ยิ่งย่ำแย่ลง
“ที่นี่ไม่มีของที่นายอยากได้”
เขาเอ่ยเสียงเย็น
“ของที่พวกเราออกมาเก็บครั้งนี้ไม่ใช่คริสตัลพลังหรืออาหาร เป็นแค่อุปกรณ์การแพทย์กับยา ของพวกนี้นายคงไม่ขาดหรอก”
ชายตรงหน้าชื่อฉือหู่ เป็นโจรภาคพื้นดินชื่อกระฉ่อนในเขตอันตรายของเมืองก่าง
โจรภาคพื้นดินที่ว่านี้ อันที่จริงก็ไม่ต่างจากโจรสลัดก่อนวันสิ้นโลกนัก
เพียงแต่โจรสลัดปล้นเรือที่สัญจรไปมาทางทะเล ส่วนโจรภาคพื้นดินอาศัยช่วงที่ระเบียบของโลกหลังวันสิ้นโลกล่มสลาย ยึดซากเมืองเป็นที่มั่นและปล้นชิงทรัพยากรไปทั่ว
คนพวกนี้ส่วนใหญ่เป็นพวกไม่กลัวตาย
ทั้งที่มีโอกาสเข้าเขตปลอดภัยได้ แต่กลับไม่ยอมอยู่ใต้กฎของเขตปลอดภัย เลือกปักหลักในเขตอันตราย อาศัยการปล้นเสบียงและโจมตีผู้รอดชีวิตที่พลัดหลงหาเลี้ยงชีพ