นึกไม่ถึงว่าเสิ่นซิงซินจะวิ่งเข้าไปในร้านขายสัตว์เลี้ยงริมถนน
ย่านการค้าที่ร้านแห่งนี้ตั้งอยู่ห่างจากหลุมอุกกาบาตซึ่งมีผลึกสีดำพอสมควร สัตว์เลี้ยงในร้านจึงไม่มีตัวไหนกลายเป็นอสุรกาย
ในตู้กระจกเต็มผนัง ลูกแมวกับลูกสุนัขยังอยู่ครบถ้วน ถูกขังไว้ข้างในอย่างปลอดภัย
ไม่เพียงเท่านั้น ร้านขายสัตว์เลี้ยงแห่งนี้ดูเหมือนจะติดตั้งระบบให้อาหารอัตโนมัติไว้ แม้เจ้าของร้านจะจากไปนานแล้ว แต่ระบบก็ยังปล่อยอาหารและน้ำออกมาตามเวลาในแต่ละวัน สัตว์เลี้ยงพวกนี้จึงประทังชีวิตมาได้ครบหนึ่งเดือน
แต่ตอนนี้ อาหารที่เก็บไว้คงหมดเกลี้ยงแล้ว
ชามอาหารข้างตู้กระจกและกรงว่างเปล่า ลูกแมวลูกสุนัขหลายตัวนอนหอบหายใจรวยรินอยู่ข้างใน แทบไม่เหลือเรี่ยวแรง
เสิ่นซิงซินพลันเบิกตาแดงก่ำ
“พี่สาม” เธอดึงมือเสิ่นเจาเหย่ไว้ วิงวอน “เราปล่อยลูกแมวลูกสุนัขพวกนี้ออกมาได้ไหม? ถ้าปล่อยให้ขังอยู่แบบนี้ต่อไป พวกมันต้องอดตายแน่”
เสิ่นเจาเหย่ชะงักไป เขายังไม่ทันได้พูด เสิ่นเวยที่เดินตามเข้ามาก็เอ่ยเสียงเย็นชา
“ปล่อยออกมาทำไม? ให้พวกมันออกไปโดนอสุรกายกัดตาย หรือไม่ก็กลายเป็นอสุรกายไปเลย?”
สีหน้าแสนเวทนาของเสิ่นซิงซินแข็งค้างไปชั่วขณะ แต่ไม่นานเธอก็สะอื้นโต้แย้ง
“แต่ฉันจะยืนดูพวกมันอดตายอยู่ข้างในเฉย ๆ ได้ยังไง? ฉันรู้ว่าตอนนี้สถานการณ์อันตราย พาพวกมันกลับไปเลี้ยงที่เขตปลอดภัยทั้งหมดไม่ได้ อย่างน้อยก็ควรให้โอกาสพวกมันได้มีชีวิตรอดด้วยตัวเองบ้าง”