วันรุ่งขึ้น
ตอนที่ฟานอินเดินลงบันไดมา จี้หวยโจวกำลังทำอาหารเช้าอยู่แล้ว
เธอเดินเข้าไปล้างหน้าแปรงฟันในห้องน้ำ จี้หวยโจวยืนหน้าเคร่งขรึมอยู่ในครัว ทอดแพนเค้กไข่
ทอดจนเหลืองกรอบทั้งสองด้าน
แถมยังมีชั้นบางกรอบกำลังดี
ไม่กี่นาทีต่อมา ฟานอินออกมาจากห้องน้ำ จี้หวยโจวตักแพนเค้กไข่ใส่จานยื่นมาตรงหน้าเธอ
ฟานอินปรายตามองเขา แล้วยื่นมือไปรับ
ดูท่าเขาคงตั้งใจทำตามที่พูดไว้เมื่อคืนก่อนนอน
เรื่องก่อนหน้านั้นก็ให้มันผ่านไป จากนี้ไปจะอยู่กันยังไงก็อยู่
ที่ใส่ตะเกียบอยู่ทางด้านซ้ายมือของจี้หวยโจว แต่บังเอิญฟานอินยืนอยู่ทางด้านขวาของเขา
จะหยิบตะเกียบก็ต้องเดินอ้อม หรือไม่ก็เอนตัวไปหยิบ
เห็นได้ชัดว่าฟานอินไม่ใช่คนขยันสักเท่าไหร่
มองดูร่างอรชรที่โน้มตัวเข้ามาหาตรงหน้า จี้หวยโจวมีสีหน้าเครียด
ไม่นาน ฟานอินคว้าตะเกียบได้ ก็ยืดตัวขึ้นแล้วหมุนตัวเดินออกไป
จี้หวยโจวชำเลืองมองแผ่นหลังของเธอ แล้วโยนตะหลิวในมือลงในกระทะไฟฟ้าดังเคร้ง จากนั้นพิงตัวกับตู้เก็บของในครัว หนีบบุหรี่ไว้ที่มุมปาก
ฟานอินนั่งอยู่ที่โต๊ะหินในลานบ้าน ได้ยินเสียงนั้นแต่ก็ไม่ยอมเงยหน้า ไม่ชายตามอง
กินอาหารเช้าเสร็จ ฟานอินเดินไปบ้วนปากในห้องน้ำ แล้วยืนส่องกระจก เติมลิปสติกเล็กน้อยก่อนจะออกไป ขับรถจากไป
ทางด้านนี้ จี้หวยโจวถือถ้วยนมถั่วเหลืองออกมาด้วยมือเดียว แล้วยื่นไปหยิบแพนเค้กที่ฟานอินกินเหลือเข้าปาก
เพิ่งเคี้ยวได้สองที มือถือในกระเป๋าก็ดังขึ้น
จี้หวยโจวหน้าเครียดควักมือถือออกจากกระเป๋า กวาดตามองหน้าจอแล้วกดรับสาย "เฮ่อจั๋ว มีอะไรเหรอ"