ฟานอินกอบน้ำขึ้นมาล้างหน้าแล้ว
เมื่อเผชิญกับคำถามของจี้หวยโจว เธอใช้สองมือยันขอบอ่างล้างหน้า ปล่อยให้หยดน้ำบนใบหน้าไหลรินลงมาตามกรามสู่ร่องอก แล้วค่อย ๆ หายลับเข้าไปในปกเสื้อ...
ทั้งคู่มีประสบการณ์ที่เหมือนกัน
มีความทรงจำที่ตรงกัน
เมื่อครู่คำพูดของหยางซี ทำให้ทั้งสองนึกถึงวันที่จั่วชิงฆ่าบิดาของฟานเจิ้งตงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
คืนนั้นก็เป็นคืนเดือนมืดลมแรงเช่นกัน
ก็เป็นคืนฝนพรำเหมือนกัน
ก็มีเลือดนองไปทุกหนแห่งไม่ต่าง
เมื่อเห็นฟานอินเงียบไม่พูดเอาแต่ใจลอย จี้หวยโจวก้าวขายาวเข้าไปใกล้ มือใหญ่จับเข้าที่ปกคอเสื้อเธอ
ฟานอินได้สติกลับมา ขนตาสั่นระริกแล้วเงยขึ้น
บนขนตาเธอมีหยดน้ำเกาะอยู่ ร่วงหล่นลงบนหลังมือของจี้หวยโจวพอดี
ทั้งสองประสานสายตา ต่างก็ตะลึงงัน
สายลมยามค่ำคืนพัดมาช้า ๆ แฝงความเย็นเยือก
ตอนที่จี้หวยโจวหันหลังกลับ ฟานอินเม้มริมฝีปากแน่น
จี้หวยโจวเดินออกไปได้ระยะหนึ่งก็หยุดฝีเท้า ไม่ได้หันกลับมา เอ่ยปากพูดทั้งที่หันหลังให้เธอ "วันนี้ที่ร้านรถมือสองผมดื่มมากไปหน่อย..."
ริมฝีปากแดงระเรื่อของฟานอินขยับเบา ๆ "อืม"
ฟังออกถึงน้ำเสียงเรียบเฉยในคำตอบของฟานอิน จี้หวยโจวกระตุกยิ้มมุมปากเหมือนเย้ยหยัน "ฟานอิน หลายวันมานี้ผมคิดเยอะมาก ผมว่าที่เราสองคนมาแข่งดีใส่กันแบบนี้มันไร้สาระ"
ฟานอินไม่พูดอะไร
จี้หวยโจวจึงพูดต่อด้วยรอยยิ้มคล้ายหัวเราะทั้งที่ไม่ได้หัวเราะ "ไม่ว่ายังไงเราก็เคยเป็นพี่น้องร่วมบ้านกันมา เรื่องที่ผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไปเถอะ จากนี้เราจะปฏิบัติต่อกันแบบไหนก็เป็นแบบนั้น"