หยางซีคิดจะพูดว่าฟานอินเป็นคนเย็นชาไร้หัวใจ
เธอเป็นคนตรงไปตรงมา ไม่รู้จักเก็บงำ
แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก หางตาก็กวาดไปเห็นจี้หวยโจวที่ยืนอยู่กลางลานบ้าน
ดวงตาของหยางซีเป็นประกาย เธอหมุนตัวแล้วเดินเข้าไปในลาน
ระหว่างเดินก็ไม่ลืมที่จะสะบัดผมทรงใหม่ที่เพิ่งทำเมื่อไม่กี่วันนี้อย่างยั่วยวน “ทำไมกลับมาดึกจัง ได้รถคันใหม่มาหรือยัง”
พูดพลางก็เดินไปจนถึงตรงหน้าของจี้หวยโจว
เมื่อได้กลิ่นแอลกอฮอล์โชยมาจากตัวเขา สีหน้าหยางซีก็เปลี่ยนไปทันที “คุณเมาแล้วขับ”
จี้หวยโจวปรายตามองเธอ “ใครอนุญาตให้คุณเข้ามา”
ริมฝีปากแดงระเรื่อที่กำลังจะพูดของหยางซีแข็งค้าง
พูดตามตรงแล้ว คำพูดของจี้หวยโจวค่อนข้างทำร้ายจิตใจ
ถึงแม้หยางซีจะเป็นคนสบายๆ กว้างขวางเพียงไหน ก็ทนไม่ไหวกับการที่เขาเอาแต่พูดจาเย็นชาใส่เสมอ
ก็แค่เห็นแก่ที่หน้าตาเขายังดูดีอยู่เท่านั้น
ไม่อย่างนั้นเธอคงหันหลังให้ไปนานแล้ว
ตอนนี้หยางซีเองก็ไม่ยอมอ่อนข้อให้เขาง่ายๆ ชอบก็เป็นเรื่องหนึ่ง แต่ศักดิ์ศรีก็เป็นอีกเรื่อง
หยางซีหมุนตัว สะบัดผม แล้วเอ่ยเสียงเยาะเบาๆ “ทำไมฉันจะมาไม่ได้ ฉันไม่ได้มาดูคุณสักหน่อย ฉันมาหาอินอินต่างหาก”
พูดจบ หยางซีก็เดินเข้าไปในครัว
ฟานอินได้ยินเสียงจึงหันกลับมา
หยางซีแลบลิ้นใส่เธอ แล้วพูดด้วยเสียงที่เบาจนมีแค่สองคนได้ยินว่า “ผู้ชายใจหินแท้ๆ”
ในลานบ้าน เฮ่อจั๋วถือกุญแจรถเดินเข้ามา
เมื่อกี้เขาเป็นคนขับรถ
เฮ่อจั๋วโยนกุญแจรถให้จี้หวยโจว แล้วเดินผลุงสามก้าวรวบสองก้าวมาอยู่ข้างกายซูเยว่
ตอนนี้ซูเยว่กำลังนั่งยองๆ อยู่หน้าก๊อกน้ำเหมือนภรรยาตัวน้อยแสนเก็บกด กำลังขัดรองเท้าให้จี้หวยโจว