คำพูดของเลขาหมู่บ้าน ผูกมัดทั้งสองคนไว้ด้วยกันอย่างแข็งขัน
ระหว่างถือกระเป๋าเดินทางของฟานอินเดินกลับ จี้หวยโจวมีสีหน้าไม่ดีเลยสักนิด
เขาพักอยู่ที่ตึกสองชั้นหลังเล็ก
ที่หมู่บ้านจัดให้
เขาเพิ่งปรับปรุงที่นี่เมื่อต้นปี ดูก็ไม่เลว
สองชั้น รวมเจ็ดห้อง ชั้นบนสามห้อง ชั้นล่างสี่ห้อง มีลานกว้างไม่เล็กไม่ใหญ่
แต่ถึงจะดูมีตั้งเจ็ดห้อง แท้จริงเขาใช้แค่สองห้อง ห้องหนึ่งบนชั้นสองเป็นห้องนอน ห้องหนึ่งชั้นล่างเป็นห้องครัว ห้องส้วมแยกต่างหาก อยู่กลางแจ้ง
เลขาหมู่บ้านไม่ได้บอกเขาล่วงหน้า เขาเลยยังไม่ได้ทำความสะอาดห้องว่าง
คงเป็นเพราะเลขาหมู่บ้านวางแผนผิดพลาด จัดเพิ่มฉุกเฉิน
จี้หวยโจวหิ้วกระเป๋าของฟานอินเข้ามาในห้องนอนตัวเอง โยนลงพื้น หน้าบึ้งตึงแล้วหมุนตัวเดินออกไป
เห็นได้ชัดว่า เขาไม่อยากอยู่กับฟานอินแม้แต่วินาทีเดียว
ฟานอินอยู่ข้างหลังเขาพอดี เห็นเขาเดินจากไป ก็ยื่นมือไปคว้าแขนเขา
ฤดูร้อนร้อนระอุ แขนของผู้ชายที่พองตัวด้วยเลือดลมยิ่งร้อนผ่าว
ฟานอินกวาดตามองรอบหนึ่ง คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อย "นี่มันห้องนอนของคุณ"
จี้หวยโจวก็ขมวดคิ้วแน่นไม่ต่างกัน "ยังไง? รังเกียจไม่อยากพักหรือไง?"
ฟานอินเม้มริมฝีปาก จ้องมองเขาไม่กะพริบตา
จี้หวยโจวเสียงดุดัน "ไม่อยากพักก็นอนข้างถนนซะ!"
ฟานอิน "..."
พูดจบ จี้หวยโจวสะบัดแขนออกจากมือเธอ ทำท่าจะจากไป
ฟานอินสูดลมหายใจ "คุณจะไปไหน?"
จี้หวยโจวตอบด้วยความเดือดดาล "ไปหาที่นอน"
ฟานอินยกยิ้มจาง ๆ "คุณปูเสื่อนอนที่นี่"
สิ้นคำ จี้หวยโจวหันขวับมาจ้องเธอด้วยสายตาดุดัน ก่อนจะแสยะเย้ย "เธอก็ไม่กลัวฉันข่มขืนเธอหรือไง"
ทั้งคู่ประสานสายตา ฟานอินเชิดคางขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นลำคอขาวผ่อง เรียวบาง ริมฝีปากแดงระเรื่อขยับเอ่ยทีละคำ "คุณก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยข่มขืน"
จี้หวยโจว "!!"
ตอนที่จี้หวยโจวออกจากห้องมา โคนฟันแทบจะกัดกันแตก
เขามีแรงกระตุ้นอยากจะลากฟานอินออกมาแล้วให้นางนอนข้างถนน
ผู้หญิงใจแข็งเหมือนหิน ยังไงก็ทำให้อบอุ่นขึ้นไม่ได้แบบนาง ควรให้นางนอนข้างถนน
หลังจากจุดบุหรี่สูบไปมวนหนึ่ง อารมณ์ของจี้หวยโจวค่อย ๆ สงบลง จึงหยิบมือถือออกมากดโทรออก
สายดังขึ้น ปลายสายเป็นเสียงเด็กหนุ่มที่แฝงด้วยความสดใสเปี่ยมพลัง "พี่โจว"
จี้หวยโจวน้ำเสียงเย็นชาแข็งกร้าว "คืนนี้นายเปิดประตูทิ้งไว้ให้ฉันหน่อย ฉันจะไปพักที่นาย"
ชายหนุ่มที่ฟังอยู่ถึงกับอึ้งไป เงียบไปหลายวินาทีก่อนพูดตะกุกตะกัก "พี่...พี่จี้ คือคืน...คืนนี้ทางนี้ไม่สะดวก..."
จี้หวยโจวอารมณ์พุ่งพล่านไปถึงหัว ไม่ได้คิดมาก "ทำไมไม่สะดวก?"
ชายหนุ่ม "เยว่เยว่กลับมาแล้ว"
จี้หวยโจว "..."
เยว่เยว่เป็นแฟนสาวของชายหนุ่ม
เธอสอนหนังสือในอำเภอ สัปดาห์หนึ่งกลับมาสองวัน
วันนี้ตรงกับสุดสัปดาห์พอดี
วางสายแล้ว จี้หวยโจวก้มหน้านิ่งคิด เรื่องราวต่าง ๆ ในอดีตผ่านแวบเข้ามาในหัว เหมือนการชมดอกไม้ไฟที่ผ่านเลยไป
ความสัมพันธ์ของทั้งสอง จริง ๆ แล้วก็ไม่อาจเปิดเผยได้
ครอบครัวสร้างใหม่
พี่ชายน้องสาวต่างบิดามารดา
พวกเขาไม่ได้เกี่ยวข้องทางสายเลือด แต่ถึงอย่างไรก็มีความผูกพันทางครอบครัว
ส่วนสาเหตุที่พวกเขาได้มาลงเอยกันนั้น
ก็เพราะนางจงใจยั่วยวน และก็เพราะเขารู้ว่าเป็นกับดักก็ยังกระโดดเข้าใส่
เมื่อนึกถึงบางเรื่อง ลูกกระเดือกของจี้หวยโจวก็ขยับขึ้นลง แววตายิ่งลึกซึ้ง
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ฟานอินเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ก็มีเสียงเคาะประตูมาจากด้านนอก
เธอลุกไปเปิดประตู จี้หวยโจวยืนอยู่นอกประตู มองนางอย่างสูงส่ง "หลีกไป ข้าจะเข้าไปเอาผ้าห่มผืนหนึ่ง"
ไม่มีที่ไป เขาเตรียมไปปูเสื่อนอนที่ครัว
เมื่อได้ยินคำพูดของเขา ฟานอินไม่ขยับตัว ยืนบังอยู่หน้าประตูอย่างนั้น
ตอนนี้นางเปลี่ยนเป็นชุดนอนแล้ว ผิวพรรณเยี่ยงไข่มุกเปลือยเปล่าอยู่ข้างนอกเป็นบริเวณกว้าง มวยผมขึ้น เส้นผมข้างแก้มเปียกน้ำนิดหน่อย มองเพียงแวบเดียว ก็นึกออกได้ว่าหากโอบเข้ามาในอ้อมแขนจะหอมนุ่มน่ากอดสักเพียงไหน
แต่จี้หวยโจวไม่อยากมอง
เบื้องหลังความงามนี้ซ่อนพิษร้ายไว้
เขาเคยลิ้มรสมันมาแล้ว กัดกินกระดูกและหัวใจ
จี้หวยโจวพูดแล้ว เห็นฟานอินไม่ยอมขยับ ก็เอื้อมมือผลักนางด้วยมือใหญ่
ฟานอินถูกเขาผลักจนเซถลาไปข้างหลัง พยายามยืนกายให้มั่น แต่เขาก็ผ่านข้างนางไปแล้ว ไปคุ้ยหาที่ตู้เสื้อผ้า
ไม่นานนัก เขาก็หาผ้าห่มหนึ่งผืนออกมาได้ ลุกขึ้นจะเดินออกไป แต่กลับถูกฟานอินขวางทางไว้อีก
คืนนี้จี้หวยโจวมีอารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ ถึงตอนนี้ก็ถึงจุดสูงสุดแล้ว หันหน้าไปคายก้นบุหรี่ที่มุมปากลงพื้น เหยียบด้วยเท้าให้ดับ โยนผ้าห่มในมือไปที่เตียงข้างตัว ก้าวยาว ๆ เข้าไปหา ใช้มือหนึ่งบีบคอของฟานอินแล้วกดตัวนางติดกับกำแพง "นางนี่มันหาเรื่องตายหรือไม่?"
ฟานอินไม่โกรธไม่เดือดดาล เงยหน้ามองเขา เอ่ยอย่างช้า ๆ "ใช่ แกฆ่าฉันเลยสิ"