“คุณชายเฉิน จะกินเลยหรือจะให้ผมรินน้ำให้ดื่มตาม?”
เซียวเฉินถือเศษแก้วไว้ในมือข้างหนึ่ง มองเฉินฉางซิงด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
หวังซิ่วฉินสีหน้าเปลี่ยนฉับพลัน ตวาดเสียงเข้ม “ไอ้เซียวเฉินคนโง่ แกคิดจะทำอะไร?”
เซียวเฉินแสร้งทำสีหน้าไม่เข้าใจ “ก็คุณชายเฉินพูดเองไม่ใช่หรือว่า ถ้าผมพิสูจน์ได้ว่ากำไลทำจากแก้ว เขาจะกินมัน?”
“หรือคุณชายเฉินคิดจะกลับคำ?”
“ฉันกลับคำแล้ว แกจะทำอะไรฉันได้?”
เฉินฉางซิงหัวเราะเยาะ
เซียวเฉินส่ายหน้าอย่างจริงจัง “ลูกผู้ชายพูดแล้วต้องทำตามที่พูด”
“ถ้านายไม่กิน ฉันจะป้อนให้นายเอง”
พูดจบ เซียวเฉินก้าวเข้าไปคว้าคางของเฉินฉางซิง ทำท่าจะยัดเศษแก้วเข้าปากเขา
มือใหญ่ของเซียวเฉินราวกับมีแรงมหาศาล ต่อให้เฉินฉางซิงดิ้นสุดแรงก็ยังไม่อาจหลุดพ้น
หวังซิ่วฉินร้องลั่นด้วยความตกใจ “เซียวเฉิน แกมันบ้าไปแล้ว รีบปล่อยคุณชายเฉินเดี๋ยวนี้!”
เซียวเฉินทำราวกับไม่ได้ยิน กล้าคิดจะยุ่งกับเมียเขาหรือ? บอกให้กินเศษแก้วก็ต้องกิน!
เซียวเฉินเทเศษแก้วในมือลงปากเฉินฉางซิงจนหมดเกลี้ยง แล้วจึงปล่อยเขา
“อ้วก…”
เฉินฉางซิงอาเจียนไม่หยุด
หลังอาเจียนเศษแก้วออกมาหมด เฉินฉางซิงกัดฟันพูดด้วยแววตาอาฆาต “ความอัปยศในวันนี้ ฉันจะจำไว้”
หวังซิ่วฉินสิ้นหวังจนแทบหมดแรง วิงวอนอย่างน่าสงสาร “คุณชายเฉิน เรื่องเมื่อครู่เป็นฝีมือไอ้เซียวเฉินคนเดียว ไม่เกี่ยวกับครอบครัวเราเลยนะคะ”
เฉินฉางซิงแค่นหัวเราะอย่างดูแคลน “เว้นแต่หลินชิงเฉิงจะยอมเป็นทาสดาราของฉัน ไม่อย่างนั้นพวกแกก็หายไปพร้อมกับไอ้บ้านี่ซะ!”