หลินอวี้เดินไปยังลานจอดรถอย่างเหม่อลอย
“เสี่ยวอวี้ ยินดีด้วยนะ ในที่สุดก็เป็นอิสระแล้ว”
หลินอวี้พลันได้สติกลับมา ก็เห็นซ่งซื่อหาวถือช่อดอกไม้ เดินยิ้มแย้มเข้ามาหา
“ซื่อหาว ทำไมคุณถึงมาที่นี่!”
หลินอวี้รับช่อดอกไม้มา ใบหน้างามขึ้นสีแดงระเรื่อ ดวงตาเต็มไปด้วยความยินดีขณะมองซ่งซื่อหาว
“ช่วงเวลาสำคัญขนาดนี้ ผมก็ต้องอยู่ข้างคุณสิ”
ซ่งซื่อหาวตอบพร้อมรอยยิ้ม “ไอ้เซียวเฉินบ้านั่นไม่ได้ตามตื๊อคุณใช่ไหม?”
“เปล่า...”
รอยยิ้มของหลินอวี้ชะงักไป “เซียวเฉินแต่งงานกับพี่สาวลูกพี่ลูกน้องแล้ว ไม่ใช่แค่ตอนนี้ ต่อไปเขาก็จะไม่ตามตื๊อฉันอีก”
ไม่รู้เพราะเหตุใด พอคิดถึงภาพเซียวเฉินกับหลินชิงเฉิงที่ดูมีความสุข หัวใจของเธอก็รู้สึกขมขื่นขึ้นมา
“คนโง่คู่กับคนพิการ ก็เหมาะสมกันดีไม่ใช่หรือ แต่งงานกันไปก็ดีแล้ว”
“แต่ว่า...ขาของพี่สาวหายดีแล้วนะ”
“อะไรนะ?”
ซ่งซื่อหาวเบิกตากว้าง มุมปากกระตุก รอยยิ้มค่อย ๆ ฝืดเฝื่อนลง “ถะ...ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว...”
หลินชิงเฉิงเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งแห่งเจียงเป่ย ทั้งรูปร่างและหน้าตาของเธอทำให้แม้แต่เขายังใจสั่น
ถ้าหลินชิงเฉิงไม่ได้พิการ เขาจะไปตามจีบหลินอวี้ได้อย่างไร
ใครจะคิดว่าเขายังไม่ได้จับมือหลินอวี้ด้วยซ้ำ หลินชิงเฉิงก็หายดีแล้วอย่างนั้นหรือ?
เซียวเฉินบ้านั่นไปโชคดีมาจากไหนวะ!
ช่างเถอะ ยังไงเซียวเฉินก็เป็นแค่ไอ้ไร้ประโยชน์ รอให้เขาคว้าหลินอวี้มาได้และกุมอำนาจบริษัทหลินไว้ในมือก่อน ค่อยแย่งหลินชิงเฉิงมาเป็นอนุเสียก็สิ้นเรื่อง