หวังซิ่วฉินกำลังลอบคบชู้กับคุณชายใหญ่ตระกูลเฉินอยู่ในห้องครัว
เซียวเฉินเพิ่งล้างหน้าล้างตาเสร็จและนั่งลงที่โต๊ะอาหาร ก็ได้รับข้อความจากหลินอวี้
สิบโมงเช้า กรมกิจการพลเรือน
หลินอวี้พิมพ์ข้อความสั้นกระชับ แต่เร่งร้อน
อดีตภรรยาของเขาคงรอไม่ไหวแล้วที่จะมอบสถานะให้ชายในดวงใจ
เซียวเฉินไม่รู้สึกหวั่นไหวแม้แต่น้อย เขาวางโทรศัพท์ไว้ตรงหน้าหลินชิงเฉิง “ที่รัก ดูนี่สิ…”
หลินชิงเฉิงอ่านข้อความที่หลินอวี้ส่งมาแล้วก็ยิ้ม “พอดีเลย เราไปจดทะเบียนกันด้วยเลยสิ”
เซียวเฉินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองห้องครัวโดยไม่รู้ตัว
“คุณแต่งงานกับฉัน ไม่ได้แต่งกับแม่เสียหน่อย”
หลินชิงเฉิงหน้าเคร่งลง ก่อนจะดึงหูเซียวเฉินเบา ๆ “เรานอนเตียงเดียวกันแล้วนะ เป็นลูกผู้ชายต้องรับผิดชอบสิ”
เซียวเฉินอยากถามเหลือเกินว่า คำว่านอนด้วยกันระหว่างชายหญิงหมายถึงแบบนั้นหรือเปล่า
เมื่อคืนเขาไม่ได้ทำอะไรเลยสักอย่าง
แต่พอเห็นสีหน้าจริงจังของหลินชิงเฉิง เขาก็รีบพยักหน้า “ผมเชื่อฟังที่รักทุกอย่าง!”
“อย่างนี้สิถึงจะน่ารัก”
หลินชิงเฉิงหัวเราะออกมา
ทันใดนั้น เสียงเครื่องยนต์รถสปอร์ตหรูคำรามขึ้นมาจากชั้นล่าง
ไม่นานนัก เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น
หวังซิ่วฉินยิ้มหน้าบาน รีบสาวเท้าไปเปิดประตู
ชายหนุ่มผู้สง่างามในชุดหรูหรา ท่าทางโดดเด่นที่ยืนอยู่หน้าประตู ก็คือเฉินฉางซิง คุณชายใหญ่แห่งตระกูลเฉิน!
“คุณชายเฉิน ในที่สุดคุณก็มาเสียที”
เฉินฉางซิงพยักหน้ายิ้ม สายตาตรงไปยังหลินชิงเฉิง
เพียงแวบเดียว เฉินฉางซิงก็ชะงักงัน