“ซ่งหมิงเหลียง!” เจียงอวิ๋นเทียนกลิ้งแขนเสื้อขึ้นยืนอยู่หน้าประตู: “น้องสาวข้าไม่เอาเจ้าแล้ว รีบไปซะ อย่ามัวมายุ่งเรื่องไร้สาระ!”
แม้เขาจะโกรธเจียงอวิ๋นหนิงอยู่ไม่น้อย แต่นั่นก็เป็นเรื่องภายในครอบครัวที่ปิดประตูลงโทษกันเองได้
ซ่งหมิงเหลียงไม่เชื่อ เขารู้ดีว่าเจียงอวิ๋นหนิงชอบหน้านางที่สุด จึงจงใจเชิดคางขึ้นทำเป็นวางท่า:“เจียงอวิ๋นหนิง ข้าให้โอกาสสุดท้ายกับเจ้าแล้ว! พลาดคราวนี้ไป ต่อไปเจ้าจะหาสามีหน้าตาดีอย่างข้าไม่ได้อีกแล้ว”
เจียงอวิ๋นหนิงกลอกตา หนึ่งแล้วดึงตัวเจียงเช่อที่ยืนแอบดูอยู่หลังประตูเข้ามา:“พอเถอะ เจ้าหน้าเหมือนคางคกขนาดนั้น สามีข้าหน้าตาดีกว่าเจ้าเป็นสิบเท่า”
นางยิ้มทั้งที่ไม่ได้ยิ้มจริง เข้าไปใกล้เจียงเช่อ แล้วหยิกที่แขนเขา พูดเสียงเบา:“อย่าคิดว่าข้าไม่เห็นนะ เจ้าแอบดูอยู่”
เจียงเช่อไม่มีความรู้สึกเขินอายแม้แต่น้อยที่ถูกจับได้ เพียงแต่เก็บแววตาที่กำลังดูสนุก ยืดกายตั้งตรง แล้วทำหน้าที่สามีอย่างเต็มที่
ดวงตาของเขาประดับไปด้วยความโกรธเคืองราวกับภรรยาถูกคนอื่นแย่งชิง จ้องเขม็งไปที่ซ่งหมิงเหลียง
ในใจเขาคอยจดจำคำพูดของเจียงอวิ๋นหนิงไว้ตลอด ความลับเรื่องสามีภรรยาจอมปลอมของคนทั้งคู่ จะถูกคนอื่นพบไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้น เจียงอวิ๋นหนิงคงต้องบ่นว่าเขาไม่สู้หมูตัวหนึ่งอีกแล้ว
คิดได้ดังนั้น เจียงเช่อที่เดิมทีแค่แสร้งโกรธก็โกรธจริง ๆ ขึ้นมา แววตานั้นทำให้ซ่งหมิงเหลียงรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาเล็กน้อย
“เจ้า!” ซ่งหมิงเหลียงมองหน้าของเจียงเช่อหนึ่งที ก็รู้สึกเสียหน้ามากขึ้นทันที “ฮึ! ต่อให้อย่างไร ทาสนักโทษก็สอบขุนนางไม่ได้! ข้าต่างหากที่จะสอบเป็นบัณฑิต”