"ลูกสาว" หวังชุยฮัวจับมือเจียงอวิ๋นหนิงไว้ "แม่กับพ่อแกปรึกษากันแล้ว ว่าจะให้เจียงเช่อพักที่ห้องว่างก่อน พอวันหน้าเก็บเงินได้พอจัดงานเลี้ยงแล้ว ค่อยย้ายมาอยู่ห้องเดียวกัน จะได้ไหม?"
เจียงอวิ๋นหนิงตาเป็นประกาย "ได้สิ"
ดีเหลือเกิน ที่แท้นางก็ไม่อยากอยู่ห้องเดียวกับเจียงเช่ออยู่แล้ว ทั้งอึดอัด ทั้งเสียเวลาที่นางจะแอบเข้าพื้นที่ว่างเปล่า
ตอนบ่าย เจียงอวิ๋นเทียนกับเจียงหลาวซานช่วยกันก่อเตียงในห้องว่าง ส่วนหวังชุยฮัวกับหลิวอวี้จือไปซักผ้าที่แม่น้ำ
"เจียงเช่อ อานเหอ" เจียงอวิ๋นหนิงนั่งยอง ๆ อยู่ในลานบ้านแล้วเรียก
"ป้า ป้าทำอะไรอยู่?" เจียงอานเหอมองเจียงอวิ๋นหนิงที่ถือไม้หลายอันอย่างสงสัย
เจียงอวิ๋นหนิงยื่นให้เขาอันหนึ่ง แล้วส่งให้เจียงเช่ออีกอัน "เรียกให้มาเรียนเขียนหนังสือไง"
"ที่บ้านเราไม่มีพู่กันกับหมึก แกสอนบนพื้นดินไปก่อนละกัน" นางพูดกับเจียงเช่อ
เจียงเช่อพยักหน้า นับว่าเป็นวิธีที่ดีไม่น้อย
เพียงแต่ เขามองเจียงอวิ๋นหนิงที่นั่งยอง ๆ อยู่ข้าง ๆ "เจ้าจะเรียนด้วยหรือ?"
"แน่นอน!" นางพยักหน้าอย่างเอาจริงเอาจัง "ถ้าไม่ใช่เพราะไม่มีเงิน ใครจะอยากเป็นคนไม่รู้หนังสือล่ะ?"
เจียงเช่อชะงักไปครู่หนึ่ง ความรู้สึกหลากหลายประเดประดังเข้ามาในใจ
ดูเหมือนเขาจะมีอคติต่อเจียงอวิ๋นหนิงมากเกินไปหน่อย
เจียงอวิ๋นหนิงเลิกคิ้ว ตราบใดที่เรียนรู้ตัวหนังสือแล้ว ต่อไปเจออะไรที่อธิบายไม่ได้ ก็จะได้บอกว่าเคยอ่านจากหนังสือ