หวังชุยฮัวเริ่มลังเลเล็กน้อย: “แต่เจ้าแมลงนี้ ใครจะชอบกันเล่า?”
หลิวอวี้จือครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง: “แม่ ผัดมันซะเถอะ ตอนนี้ถึงจะไปซื้อเนื้อก็คงไม่ทันแล้ว”
ในลานบ้าน เจียงอวิ๋นหนิงไม่รู้ว่าทั้งหลายกำลังทำอะไรกัน ยังคงพูดคุยรายละเอียดความร่วมมือกับเซี่ยเซิ่งอานอยู่
เจียงเช่อฟังอยู่เงียบๆ ข้างๆ สีหน้ายิ่งเคร่งขรึมลงเรื่อยๆ
อะไรคือการจำกัดการขาย อะไรคือบรรจุภัณฑ์ที่ประณีต อะไรคือกลุ่มลูกค้าทั่วไปและลูกค้าราคาสูง
สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน
สบู่ก้อนหนึ่ง กลับสามารถต่อยอดออกมาได้มากมายถึงเพียงนี้?
“เจียงเช่อ เจ้าว่ารู้สึกอย่างไร?” นางหันไปทางเจียงเช่อ
เจียงเช่อตะลึงไปเล็กน้อย เขาไม่คิดว่าเจียงอวิ๋นหนิงจะถามความคิดเห็นของเขา
“อืม ไม่เลว” เจียงเช่อพยักหน้า: “แต่ที่เจ้าว่าแบ่งแยกลูกค้า นั้นจะมีคนยอมจ่ายแพงเพื่อซื้อสบู่ที่สรรพคุณเหมือนกันจริงหรือ?”
เซี่ยเซิ่งอานก็เริ่มเคลือบแคลงใจเช่นกัน
“ถ้าเช่นนั้น ก็ทำรูปร่างให้สวยงามขึ้นสิ? อันที่ราคาถูกก็เหมือนกับที่มีอยู่ตอนนี้ สี่เหลี่ยมจัตุรัส ห่อด้วยกระดาษธรรมดา ๆ ส่วนที่ขายให้บ้านคนรวย ทำเป็นรูปดอกไม้ เปลี่ยนสีสัน ใส่กล่องไม้สวยงาม” เจียงอวิ๋นหนิงอธิบายอย่างใจเย็น
“ถูกต้อง” เซี่ยเซิ่งอานดวงตาเป็นประกาย เขาคิดว่าสบู่มีได้เพียงรูปทรงเดียว “พวกคนรวยที่สุดก็คือห่วงหน้าตา ยิ่งของสวยงามเท่าไร พวกเขายิ่งยอมทุ่มเงิน”
เจียงเช่อมองเจียงอวิ๋นหนิง ค่อยๆ เอ่ยปาก: “ดังนั้น ที่เจ้าจำกัดจำนวน ก็เพราะของหายากจึงมีค่างั้นหรือ?”