เซี่ยเซิ่งอานพยักหน้า: "วางใจเถิด"
แม้เจียงอวิ๋นหนิงจะไม่เอ่ยปาก เขาก็จะไม่บอกผู้ใดทั้งสิ้น นี่คือเทพเจ้าแห่งโชคลาภ หากถูกผู้อื่นล่วงรู้คงไม่ดี
ส่งเซี่ยเซิ่งอานกลับไปแล้ว ทั้งครอบครัวล้อมวงอยู่รอบโต๊ะ จ้องธนบัตรสองร้อยตำลึงบนโต๊ะโดยไม่กระพริบตา
"นี่... เป็นของบ้านเราแล้วหรือ?" เจียงหลาวซานขยี้ตา
หวังชุยฮัวตื่นเต้นจนตาแดงก่ำ: "พ่อเด็ก รักของเราไปได้ไกลจริงๆ!"
เจียงอวิ๋นหนิงยิ้ม แม้สองร้อยตำลึงนี้เมื่อหักต้นทุนแล้วจะเหลือกำไรเพียงสี่ห้าสิบตำลึงเท่านั้น
แต่เมื่อก่อน ครอบครัวของเจียงหลาวซานรวมทุกคน ถึงไม่กินไม่ใช้ก็ต้องมุมานะทำงานหนักถึงสองปีครึ่ง
"อันเหอ พอขาดจากญาติแล้ว ป้าจะส่งเจ้าไปสำนักศึกษา"
"อันเหอตามลุงเขยไปก็เรียนหนังสือได้ ข้าเก็บเงินไว้ให้ป้ากับลุงเขยแต่งงานเถิด"
เขามักได้ยินหลิวอวี้จือบ่นว่าเจียงอวิ๋นหนิงยังไม่ได้จัดงานเลี้ยง เขายังเด็กไม่เข้าใจว่าการแต่งงานต้องใช้เงินเท่าไร จำได้เพียงผู้ใหญ่พูดว่า "เก็บเงินให้พอแล้วค่อยจัดงาน"
"ใช่แล้ว" เจียงหลาวซานเอ่ย: "ลูกเอ๋ย บ้านเรามีเงินแล้ว ส่งอันเหอเรียนหนังสือ ส่วนเจ้ากับเจียงเช่อจัดงานแต่ง รวมกันจัดทีเดียว"
เจียงอวิ๋นหนิงส่ายหน้า: "ท่านพ่อ สองร้อยตำลึงนี้ดูเหมือนมาก แต่หักต้นทุนแล้วก็เหลือไม่เท่าไร ส่งอันเหอเรียนหนังสือก่อนเถิด อีกทั้งจัดงานใหญ่หลายอย่างพร้อมกันเช่นนี้ ง่ายที่ผู้อื่นจะอิจฉา"