เดินเข้าไปในลานบ้าน เจียงอานเหอกำลังก้มหน้าก้มตาพิงอยู่บนโต๊ะหิน
ตรงหน้าเขาคือเซี่ยเซิ่งอานที่เขาเคยช่วยชีวิตไว้
“ไม่ใช่ ไม่ใช่ ตัวอักษรนี้อ่านว่า ‘กั้ว’”
เขากำลังยิ้มและแก้การออกเสียงให้เจียงอานเหอ
ส่วนคนอื่นๆ ต่างนั่งอยู่อย่างเงียบๆ ข้างๆ
“ลูกสาว” เจียงหลาวซานเป็นคนแรกที่เห็นทั้งสอง รีบเดินไปพูดเบาๆ ว่า “ผู้มีพระคุณคนนี้เข้ามาก็บอกว่าจะหาลูก เถ้าถามว่าเรื่องอะไร เขาก็บอกว่าไม่พูด บอกแต่ว่าจะรอลูกกลับมา”
“คุณหนูเจียง” เซี่ยเซิ่งอานลุกขึ้นยืนทันทีที่เห็นนาง
เขาสืบถามอยู่นาน ในที่สุดก็ได้ข่าวของเจียงอวิ๋นหนิงจากปากหลี่ล่างจง
เพียงแต่หลี่ล่างจงก็ไม่รู้รายละเอียด รู้เพียงชื่อของเจียงอวิ๋นหนิงและเจียงเช่อ จึงใช้เวลาอีกหลายวันออกสืบถามตามหมู่บ้านต่างๆ
“คุณชายเซี่ย โปรดรอสักครู่ ข้าขอล้างมือก่อน” เจียงอวิ๋นหนิงถอนหายใจเบาๆ อย่างโล่งอก เมื่อเห็นท่าทางกระตือรือร้นของเขาก็ไม่ได้มาเรื่องร้าย
นางมองมือที่เปื้อนโคลนของตนเอง รีบหยิบสบู่ก้อนมาล้างให้สะอาด
“คุณหนูเจียง นี่คืออะไร?” เซี่ยเซิ่งอานมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น มันมีฟองเมื่อถูสองสามที แล้วกลิ่นหอมดอกไม้ก็โชยมาเบาๆ
“สบู่ก้อน กลิ่นดอกหอม” เจียงอวิ๋นหนิงเช็ดมือ แล้วจู่ๆ ดวงตาก็เป็นประกาย
“นี่... เจ้าซื้อมาจากที่ไหน?” ในหัวของเซี่ยเซิ่งอานมีความคิดมากมายผุดขึ้นมาแล้ว
หากเขาสามารถหาคนที่ทำสิ่งนี้ได้ ก็จะร่ำรวยมหาศาลแน่นอน