"ป้าเจ้าค่ะ" นางสาวน้อยรีบวิ่งเข้าไปใกล้ พร้อมยื่นมือไปสัมผัส "นี่ขายอย่างไรเจ้าคะ?"
ป้าแก่ไม่ได้หลอกนาง "หนูเอ๋ย ของสิ่งนี้แดงแจ๋อย่างนี้ จะกินก็ไม่อิ่ม จะเป็นกับข้าวก็ไม่ได้ หากหนูชอบ เงินหนึ่งอีแปะ ข้าให้ห้าหัวก็แล้วกัน"
เจียงอวิ๋นหนิงชะงักไปครู่หนึ่ง กว่าจะนึกได้ว่าคนยุคนี้คงไม่มีใครยอมเสียไข่ไปผัดกับมะเขือเทศ
"ต้นกล้านี่ยังมีอีกเท่าไร? หรือไม่ก็เมล็ดก็ได้เจ้าค่ะ"
หากพื้นที่ไม่กี่หมู่ในมิติของนางปลูกมะเขือเทศหมด นางก็จะสามารถเคี่ยวเป็นซอสมะเขือเทศ ขายให้โรงเตี๊ยมได้เงินไม่น้อยเลยทีเดียว เพราะเครื่องปรุงในยุคนี้ช่างจำเจเหลือเกิน
ยายแก่ชะงักไปเล็กน้อย แล้วเตือนด้วยความหวังดีอีกครั้ง "หนูเอ๋ย ของสิ่งนี้กินไม่อิ่มหรอกน่า"
เจียงอวิ๋นหนิงพยักหน้า "ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ป้ามีเท่าไรหนูเอาหมด ขอแค่ให้หนูก็พอ"
ยายแก่ไม่ได้ขัดขวางอีก หยิบต้นกล้าสี่สิบกว่าใบออกจากตะกร้า "ต้นกล้าก็มีเท่านี้ ส่วนเมล็ดมีอยู่ถุงหนึ่ง รวมแล้วจ่ายสามสิบอีแปะก็พอ"
เจียงอวิ๋นหนิงควักเงินออกมา แต่พบว่าตนเองไม่ได้พกตะกร้ามาด้วย "ป้าเจ้าคะ เอาตะกร้าใบนี้ขายให้หนูด้วยเถิด"
"ได้สิ งั้นก็เพิ่มอีกสิบอีแปะ" ยายแก่ตอบรับอย่างง่ายดาย ไม่ได้ฉวยโอกาสขึ้นราคา
จ่ายเงินแล้วได้ต้นกล้า ต่างฝ่ายต่างดีใจไม่รู้จะดีใจอย่างไร ต่างคิดว่าตนเองได้กำไร
ด้านข้าง เจียงเช่อกินถังหูลู่หมดในสองสามคำ แล้วรับตะกร้ามาถือไว้ในมืออย่างไม่รีรอ
ไม่ไกลออกไปข้างหน้า มีผู้คนมากมายยืนล้อมวงกัน ดูเหมือนกำลังมุงดูอะไรบางอย่าง