เจียงหลิ่วซื่อมองพวกเด็กหนุ่มตาที่เป็นประกายด้วยความโกรธจนกัดฟันกรอด ๆ "ข้าดูสิว่าใครกล้าแตะต้องเจิ้งอานของข้า!"
เจียงอวิ๋นหนิงไม่สนใจนาง กลับแจกขนมให้เด็ก ๆ คนละชิ้นโดยตรง "ไม่เป็นไร วันนี้ไม่มีโอกาสก็พรุ่งนี้ พรุ่งนี้จับไม่ได้ก็วันมะรืน"
เด็ก ๆ ดีใจ พยักหน้ารับแล้วรีบยัดขนมเข้าปาก
เจียงอวิ๋นหนิงไม่สนใจเจียงหลิ่วซื่ออีก ดึงเจียงหลาวซานกับคนอื่น ๆ เดินออกไป
"ไอ้เด็กเวร! แกมันไร้ยางอาย! ทำกับหลานแท้ ๆ ของตัวเองได้ลงคอ!" เจียงหลิ่วซื่อโกรธจนกระทืบเท้า แต่นางต้องคอยปกป้องเจียงเจิ้งอาน ไม่มีทางสละมือไปรั้งเจียงอวิ๋นหนิงได้
กลับมาถึงบ้าน เจียงอานเหอเลิกร้องไห้แล้ว เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เตี้ย ๆ ยิ้มอย่างมีความสุขพร้อมกับเสี่ยวโต้วจื่อช่วยกันให้อาหารกระต่าย
"พี่โต้ว จูบใจที่วันนี้ช่วยข้าไว้ พอข้ามีขนม ข้าจะแบ่งให้พี่อีก" เขามองเสี่ยวโต้วจื่อ
เสี่ยวโต้วจื่อยิ้มตอบ "อืม ข้าจะปกป้องเจ้า ถ้าสู้ไม่ไหวข้าก็จะวิ่งกลับมาเรียกคนเหมือนวันนี้"
เจียงอานเหโดยิ้มกว้าง "อืม อานเหอก็จะปกป้องพี่โต้วเหมือนกัน"
เจียงอวิ๋นหนิงได้ยินบทสนทนาของเด็กสองคน ก็รู้สึกทั้งน่ารักและขบขัน
"โต้ว คืนนี้นั่งกินข้าวด้วยกันนะ ข้าจะทำของอร่อยให้พวกเจ้า" เจียงอวิ๋นหนิงหยิบกระจาด เตรียมจะไปเก็บจักจั่นในป่า เผื่อคืนนี้จะได้ทำกินให้เสี่ยวโต้วจื่อได้ลิ้มลอง
เสี่ยวโต้วจื่อกะพริบตา พูดตามตรงเขาค่อนข้างกลัวเจียงอวิ๋นหนิง