เจียงเช่อมองนางด้วยความสงสัย "อะไรหรือ?"
เจียงอวิ๋นหนิงหันหลังให้ "บาดแผลที่หลังของท่านยังควรดูแลหน่อย มิเช่นนั้นหน้าร้อนเหงื่อออกมากนัก คงหายช้า"
เจียงเช่อชะงักไป เขาไม่คิดว่าเจียงอวิ๋นหนิงจะยังจำได้ว่าเขามีบาดแผลอยู่
"ขอบใจ" ลูกกระเดือกของเขาเลื่อนขึ้นลงสองครั้ง รับยาหยวกนั้นสอดไว้ในอก
กลับมายังจุดที่ลงรถ ผู้คนก็มาครบเกือบหมดแล้ว รอไม่นานก็กลับถึงหมู่บ้าน
เจียงอวิ๋นหนิงเข้ามาในประตูก็รีบไปล้างหน้าทันที จึงรู้สึกว่าตนได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง
เจียงอานเหอที่หลับอยู่ถูกเจียงเช่อวางลงบนคัง ข้างหมอนคือตำราสามอักษรที่เจียงอวิ๋นหนิงซื้อให้เขา
"ข้าจะสอนเจ้าเลี้ยงหมู" เจียงอวิ๋นหนิงสะบัดน้ำบนมือ
เจียงเช่อพยักหน้าเดินตามหลังนาง ตั้งใจไว้ในใจว่าคราวนี้ต้องไม่ถูกดูหมิ่นอีก
"ต้องสับหญ้าหมูให้ละเอียด แล้วใส่ในถังประมาณถึงตำแหน่งนี้ แล้วเติมน้ำอีกสองทัพพี คนให้เข้ากัน เทลงในรางหมูก็เสร็จ" เจียงอวิ๋นหนิงสอนอย่างละเอียด นางเดาได้ว่าเจียงเช่อแต่ก่อนคงไม่เคยสัมผัสงานหยาบเหล่านี้มาก่อน
มิเช่นนั้นคงไม่ถึงกับเหยียบขี้หมูแล้วคลื่นไส้
เจียงเช่อถือถังไม้มองหมูอ้วนในคอกที่หิวโหยร้องเรียก กลับรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาจริง ๆ
"มันดู..." เจียงเช่อขมวดคิ้ว "ดุร้ายมาก จะกินคนหรือไม่?"
เจียงอวิ๋นหนิงพูดไม่ออก มองเขาด้วยสายตาแบบมองคนโง่ พลางหยิบไม้ขึ้นมาอันหนึ่ง "หากเจ้ากลัวก็ใช้ไม้นั้นฟาดมันสองที มันก็จะเรียบร้อยเอง"