[ข้ารู้ว่า สำหรับเจ้าแล้ว การที่ข้ามาหานั้น คงเป็นเรื่องพิเศษมากสินะ!]นางมองด้วยสายตาฉลาดแกมโกง ดั่งแมวที่จับหนูได้
ระบบ 514 เงียบไปทันที
มันก้มหน้าอย่างหงอยเหงา ส่ง "รัศมีตะวันน้อย" หนึ่งกำนั้นไปให้อวี้เฉียว แล้วก็ลอยไปหันหน้าชิดกำแพงอีกครั้ง
ฮือ ๆ ๆ
หากรู้ว่ายัยคู่กรรมนี้จะทำให้มันต้องเสียแต้มไปมากมายขนาดนี้ ตอนแรกมันก็จะไม่พานางมาด้วยเลย
ฮือ ๆ ๆ ๆ แต้มของระบบนี่นา!
ต้องกลายเป็นระบบจน ๆ ไปจริง ๆ แล้ว!
--
ได้ "รัศมีตะวันน้อย" เจ็ดอันมาครอง อวี้เฉียวจึงยิ้มออกมาอย่างพอใจ
นางย่อกายลงมองกวนถง ร่างของนางช่วยบดบังแสงไฟบางส่วน แม้นางจะยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นกลับเหมือนเข็มเงินนับพันเล่มที่กำลังแทงทะลุเข้าหากวนถงอย่างหนาแน่น
อวี้เฉียวเอียงคอมองกวนถงที่ยังคงดิ้นรนไม่หยุด โซ่เหล็กได้ฝังลึกเป็นรอยบากบนผิวหนังของเขาอยู่แล้ว
"ไม่ต้องกลัว"
นางยังคงยิ้มอยู่ นำรัศมีในมือไปติดบนศีรษะของเขาทีละอัน ๆ หลังจากติดตั้งเสร็จก็รีบถอยออกไปหลายก้าว
การถอยห่างของนาง ทำให้แสงไฟสีขาวนวลกลับมาส่องลงบนตัวกวนถงอีกครั้ง
ยังไม่ทันถึงหนึ่งวินาที ผิวหนังที่เปลือยเปล่าของกวนถงก็เริ่มแดงก่ำ ตุ่มน้ำใส ๆ เล็ก ๆ ผุดขึ้นมาจากใต้ผิวหนังอย่างหนาแน่น ดั่งฟองน้ำที่เดือดพล่านกลอกกลิ้งขึ้นมาไม่หยุด
กวนถงส่งเสียงร้องอย่างน่าเวทนา ยิ่งเขาร้องดังเท่าไร ตุ่มน้ำก็ยิ่งโตขึ้นเท่านั้น ของเหลวสีแดงเข้มคล้ายลาวาก็เบียดเข้าไปในตุ่มน้ำที่ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ