อวี้เฉียววัยสิบสี่สะพายกระเป๋านักเรียน เดินฝ่าซอยแคบ ๆ เก่า ๆ คดเคี้ยว เข้าไปในตึกพักอาศัยที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของยุคสมัย
นางหยิบกุญแจออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วเสียบเข้ารูกุญแจ
เพียงแต่หลังจากเปิดประตูเข้ามา สิ่งที่ต้อนรับนางไม่ใช่แม่ที่ผูกผ้ากันเปื้อนอยู่ หากแต่เป็นห้องรับแขกที่รกร้างวุ่นวาย
ฉนวนกันเสียงของตึกพักอาศัยแบบเก่าไม่ได้ดีนัก อวี้เฉียวได้ยินเสียงของพ่อมดผู้นั้นอีกครั้ง ได้ยินเสียงร้องไห้อย่างสิ้นหวังของแม่ เสียงดังออกมาจากห้องนอน
อวี้เฉียวนึกถึงนิทานกริมม์ที่เคยอ่านตอนเด็ก
พ่อมดในเรื่อง "นกประหลาดของเฟิร์ตเชอร์" ฆ่าหญิงสาวผู้บริสุทธิ์ สุดท้ายถูกเผาไฟ "เจ้าบ่าวโจร" สมคบคิดกับพวกพ้องแบ่งกันกินหญิงสาวผู้บริสุทธิ์ที่ถูกหลอกแต่ง สุดท้ายถูกคุมตัวขึ้นศาลและได้รับโทษ "ต้นสนจูนิเปอร์" แม่เลี้ยงฆ่าลูกเลี้ยง ลูกเลี้ยงกลับชาติมาเกิดเป็นนก ใช้ครกโม่หินทุบแม่เลี้ยงตาย
แนวคิดการแก้แค้นแบบตาต่อตาฟันต่อฟันในนิทานยังคงส่งผลต่ออวี้เฉียว
ผู้ที่ทำร้ายคนอื่นสมควรได้รับการลงโทษ
นางคิด นางต้องลงโทษพ่อมดผู้นั้น
สีหน้าอวี้เฉียวสงบนิ่ง นางปิดประตูเบา ๆ วางกระเป๋านักเรียนลงเบา ๆ หยิบมีดผลไม้ที่คมกริบจากโต๊ะกลาง แล้วย่างเท้าเบา ๆ ไปที่หน้าห้องนอน
ประตูห้องนอนไม่ได้ปิดสนิท นางเดินเข้าไปในห้องนอนราวกับวิญญาณ ไม่สนใจสีหน้าและท่าทางที่อวี้ชิงทำเป็น "รีบไป"
อวี้เฉียวค้นพบว่าตนเองไม่ธรรมดามาตั้งแต่เนิ่นนาน
ความสามารถของแต่ละคนมีขีดจำกัดของตัวเอง แต่นางดูเหมือนจะไม่มีวันเจอขีดจำกัดของตัวเองเลย