กวนถงหัวเราะออกมาอย่างหดหู่
"ได้ ข้าจะพูด"
เหตุผลที่เขาจะไม่พูดเล่า?
อวี้เฉียวเฉลาะเปิดแผลของเขา ทำให้เขาเจ็บปวด
เช่นนั้นเขาก็จะเฉลาะเปิดแผลของนาง ทำให้เจ็บปวดบ้าง
อวี้เฉียวเลิกคิ้วพร้อมกับคลายเท้าออก
กวนถงหมอบอยู่กับพื้น ลมหายใจที่หนักหน่วงทำให้กระเบื้องบนพื้นเป็นฝ้าขึ้นด้วยไอน้ำ
"ระบบของเจ้าอาจไม่เคยบอกเจ้าใช่หรือไม่?" เขายังไม่ลืมที่จะยุยงความสัมพันธ์ระหว่างอวี้เฉียวกับระบบ "การถือกำเนิดของโลกเล็ก ๆ ทั้งหลายล้วนเพื่อตอบสนองความต้องการของพวกเขา"
"พวกเขา?" อวี้เฉียวรู้จากท่าทีของกวนถงว่าคำนั้นไม่ธรรมดา
"นี่คือคำเรียกที่หัวหน้าปัญญาประดิษฐ์กำหนดให้ใช้เรียกผู้ชม อารยธรรมของพวกเขาสูงส่งยิ่งนัก เหนือกว่าอารยธรรมทั้งปวง เพื่อตอบสนองความต้องการในการรับชมของพวกเขา โลกเล็ก ๆ จึงถือกำเนิดขึ้น"
กวนถงกล่าวต่อ "เคยเล่นเกมหรือไม่? โลกเล็ก ๆ ทั้งหมดเปรียบเสมือนเกมขนาดใหญ่ ใช้วัฒนธรรมอินเทอร์เน็ตอันแพร่หลายของอารยธรรมระดับต่ำมาสร้างเนื้อเรื่องของโลก ผู้คนในโลกเล็ก ๆ ล้วนประกอบขึ้นจากโปรแกรม ค่าตัวเลขของแต่ละคนถูกวางแผนไว้อย่างเหมาะสม ผู้คนในเนื้อเรื่องจะมีค่าตัวเลขสูงกว่าผู้อื่น"
"เพียงแต่ว่าต่อมาพวกเขาเบื่อหน่ายรูปแบบเนื้อเรื่องที่ตายตัวเช่นนี้ ดังนั้นหัวหน้าปัญญาประดิษฐ์จึงทำให้ผู้คนในโลกเล็ก ๆ มีจิตสำนึกของตนเอง แต่ถึงแม้พวกเขาจะมีจิตสำนึกของตนเองแล้ว ก็ยังไม่สามารถหลุดพ้นจากข้อจำกัดของบุคลิกภาพที่ถูกกำหนดไว้ได้"
"เต้นรำพร้อมโซ่ตรวน?" อวี้เฉียวนึกถึงคำนี้ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
"เต้นรำพร้อมโซ่ตรวน" มีต้นกำเนิดมาจากเกอเต้ "โซ่ตรวน" หมายถึงฉันทลักษณ์ของบทกวี ความหมายโดยรวมคือการสร้างสรรค์บทกวีไม่มีอิสระอย่างแท้จริง ต้องปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ภายในของการสร้างสรรค์