“ไม่มีอะไร”
ฮัวโจพูดเช่นนั้น แต่อวี้เฉียวกลับเห็นว่าเขายังคงไม่ขยับเขยื้อน
ทั้งสองสบตากันอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดฮัวโจก็เหมือนตัดสินใจได้ จมหน้าลงนั่งลงข้างๆ อวี้เฉียว
“เอ่อ ในการสนทนากับคนแปลกหน้า ต้องรักษาระยะห่าง เพื่อให้ตัวเองปลอดภัยเพียงพอ ไม่ว่าใครจะอาสานำทางให้ เจ้าอย่าได้นำทางด้วยตนเอง”
อวี้เฉียว: ???
อวี้เฉียวที่งงไปหมด: “หา? เจ้าพูดอะไร?”
“อย่ามายุ่งกับข้า เจ้าตั้งใจฟังก็พอ ต้องจำข้อมูลครอบครัวให้ได้ หากพลัดหลงให้ไปหาพนักงาน แล้วติดต่อผู้ปกครองทันที โทรหาผู้ปกครอง?”
อวี้เฉียว: “...ในยุคดับสิ้นโลกสัญญาณโทรศัพท์ไม่ขาดไปแล้วหรือ?”
“หุบปาก เงียบๆ ฟังข้าพูด เวลาออกไปข้างนอกอย่าเดินคนเดียว พยายามเดินเป็นกลุ่ม และต้องติดต่อกับผู้ปกครองตลอด แบ่งปันเส้นทาง”
อวี้เฉียว: “...”
“ถ้าถูกคนร้ายจับตัวไป เวลาขอความช่วยเหลือจากคนที่เดินผ่านไปมา ควรชี้ให้เห็นลักษณะภายนอกของเขา หรือฉวยโอกาส ทำลายของมีค่าของคนที่เดินผ่านไปมาให้เสียหาย”
อวี้เฉียวเดาได้ว่าฮัวโจอาจจะกำลังทำภารกิจจากระบบ “พ่อผู้แสนดี”: “...เอ่อ ยังมีอีกไหม?”
แล้วอวี้เฉียวก็ได้เห็นกับตาว่าฮัวโจร้องเพลงเด็กด้วยสีหน้าบูดบึ้งได้อย่างไร ริมฝีปากของนางอดที่จะกระตุกไม่ได้
ก็...ก็ตลกดีนี่นา
พระเอกนิยายเกิดใหม่ยุคดับสิ้นโลกสไตล์บีคิงคนไหนจะร้องเพลงเด็ก?
ช่างทำให้ภาพลักษณ์ตกลงไปถมถัง
อวี้เฉียวกำลังจะหัวเราะเยาะเย้ยหยันอย่างเต็มที่ แต่แล้วนางก็ถูกฮัวโจบังคับให้ร้องเพลง “เพลงป้องกันการลักพาตัว” นี้ด้วย