อวี้เฉียวเงียบไปครู่หนึ่ง อดถามไม่ได้: [ไปเป็นพนักงานบริการแอปช้อปปิ้งออนไลน์เหรอ?]
[หา? ไม่มีนะคะ คุณลูกค้า! ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะคะ? ฉันให้ความสำคัญกับความต้องการของคุณเสมอนะคะ คุณลูกค้า!]
[ยังบอกว่าไม่ใช่ พูดจาหวานเย็นเหมือนพนักงานร้านค้าออนไลน์เลย!]
ระบบ 514 ตกตะลึง มันนึกไม่ถึงว่าเจ้าของร่างขี้เกียจของมันคนนี้จะปราดเปรื่องขนาดนี้: [เอาน่า คุณลูกค้า ฉันยอมรับว่าฉันแอบไปหางานพิเศษทำ ไม่ใช่แค่ไปเป็นพนักงานบริการบนเน็ตสตาร์เท่านั้น แต่ยังไปเป็นระบบรักษาความปลอดภัยให้กับบริษัทรักษาความปลอดภัยแห่งหนึ่งด้วย แต่นี่จะไม่ส่งผลกระทบต่อภารกิจหลักของฉันหรอกนะคะ คุณลูกค้า!]
อวี้เฉียวไม่คิดว่าเธอซึ่งเป็นราชินีแห่งการปล่อยวาง จะมีระบบที่กระตือรือร้นในการหางานพิเศษขนาดนี้: [นายไปทำงานพิเศษทำไม?]
ระบบ 514 กำผ้าเช็ดหน้าผืนน้อยแน่น: [ฉันอยากซื้อบ้าน]
[เดี๋ยวนะ นายเป็นระบบนะ จะซื้อบ้านทำไม?] อวี้เฉียวนึกถึงร่างอ้วนกลมเล็กของระบบ 514 แล้วก็คิดว่า เจ้าตัวเล็กขนาดนี้คงกินพื้นที่ไม่มากนักนี่นา!
[แต่ไงล่ะ คุณลูกค้า ต่อให้ระบบฉลาดแค่ไหน มันก็เก่าได้ ระบบก็ต้องเกษียณเหมือนกัน ฉันไม่อยากกลับไปเป็นระบบเกษียณในโรงงาน การซื้อบ้านคือความฝันของระบบที่มีชีวิตทุกตัว] ระบบ 514 เต็มไปด้วยความหวัง แถมยังแอบดูถูกระบบอื่นอีกด้วย [ฉันไม่เหมือนระบบ 'พ่อผู้แสนดี' ที่เป็นระบบไร้วิญญาณพวกนั้นหรอก]
คราวนี้ทำเอาอวี้เฉียวเงียบกริบไปเลยจริงๆ
จริงอย่างที่ว่า ไม่ว่าจะในยุคเวลาไหน ก็ต้องมีคนเป็นทาสหนี้บ้านด้วยกันทั้งนั้น