ฮัวโจไปดูแลบั้งไฟแล้ว อวี้เฉียวนั่งลงกินเค้กไปสองสามคำก็หมดครึ่งหนึ่ง
นางได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ ของชายคนหนึ่งจากด้านบน คิดว่าเป็นฮัวโจ แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นกลับเห็นชายหนุ่มแปลกหน้าคนหนึ่ง
ผมของเขายาวกว่าฮัวโจเล็กน้อย และม้วนเป็นลอนธรรมชาติเล็กน้อย ดวงตาท้อแท้ที่มีเสน่ห์จ้องมองอวี้เฉียวอย่างอ่อนโยน ริมฝีปากบางสีแดงเรื่อยังคงมีรอยยิ้ม
"สวัสดี รู้จักกันได้ไหม? ฉันชื่อเยี่ยนจื่อเหยา" เขายื่นมันฝรั่งทอดและมะม่วงอบแห้งในมือส่งให้ "ฉันไม่มีเจตนาร้าย แค่อยากเป็นเพื่อนกับเธอ"
อวี้เฉียวปฏิเสธอย่างเด็ดขาด: "ไม่เป็นเพื่อน"
เป็นเพื่อนงั้นหรือ?
นางขี้เกียจเป็นเพื่อนกับใคร การรักษามิตรภาพมันเหนื่อย เสียพลังมากเกินไป
แต่ถึงจะพูดอย่างนั้น ของที่ควรได้นางก็ต้องได้ นางเหลือบมองของในมือเยี่ยนจื่อเหยาแล้วหยิบมันฝรั่งทอดไป
มันฝรั่งทอดรสชาติของหม่าล่าแตงกวา?
ไม่เคยกินมาก่อน
เอามานี่เลย!
เยี่ยนจื่อเหยาถูกการปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมาของอวี้เฉียวทำเอาหัวใจสะดุด ยังไม่ทันคิดหาทางก็พบว่ามันฝรั่งทอดในมือหายไปแล้ว
ไม่ยอมเป็นเพื่อนแล้วยังกินของเขา?
เยี่ยนจื่อเหยากระพริบตา ยื่นมะม่วงอบแห้งส่งให้: "อันนี้ไม่เอาเหรอ?"
"กินเบื่อแล้ว"
"...ก็ได้ เรายังไม่ต้องเป็นเพื่อนกันก็ได้ แล้วฉันขอรู้ชื่อเธอได้ไหม? เธอกินมันฝรั่งทอดของฉันไปนะ!" เยี่ยนจื่อเหยายิ้ม
"อวี้เฉียว" ชื่ออะไรไม่สำคัญหรอก อวี้เฉียวเลยบอกเขา "แต่ฉันไม่ชอบท่าทางแบบนี้ของนาย"
รอยยิ้มมุมปากของเยี่ยนจื่อเหยาแข็งทื่อ: "หมายความว่ายังไง?"