ห้องน้ำกว้างกว่าที่คิด ยังมีอ่างอาบน้ำอยู่ด้วย น้ำในอ่างเต็มเปี่ยมและยังมีไอน้ำลอยขึ้นมา
ฮัวโจจับอวี้เฉียวไปวางบนฝาชักโครก ให้นางนั่งอยู่ตรงนั้น แล้วก็ทำหน้าบึ้งใส่ พร้อมกับยัดของใส่มือนาง
“ถือไว้ให้ดี เจลอาบน้ำ แชมพู ครีมนวด โฟมล้างหน้า... ผ้าเช็ดหน้าวางอยู่ตรงนี้ ผ้าขนหนูอยู่ตรงนี้ ผืนนี้ใช้เช็ดผม” ฮัวโจใบหน้าตึงเครียด สีหน้าเริ่มเผยความหงุดหงิด “เสื้อผ้าสกปรกที่ใส่อยู่ ทิ้งไปได้เลย! เสื้อผ้าที่สะอาดวางอยู่บนชั้น ปีนขึ้นไปหยิบเอาเองเมื่ออาบน้ำเสร็จ!”
พูดจบ เขาก็ชำเลืองมองอวี้เฉียวที่ดูเหม่อลอย ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ยิ่งทำให้โกรธหนักขึ้น “ได้ยินไหม? ฉันไม่พูดซ้ำเป็นรอบที่สอง!”
น้ำเสียงของเขาต่ำทุ้มและเย็นชา ราวกับคำพูดทุกคำถูกบีบออกมาจากซอกฟัน แฝงไว้ซึ่งความหมายว่า ถ้าอวี้เฉียวกล้าส่ายหน้า เขาจะจัดการนางทันที
การจะเป็นคนไร้ประโยชน์ที่มีความสุขได้ อย่างแรกต้องมีหน้ายาง อย่างที่สองต้องมีจิตใจที่แข็งแกร่ง
อวี้เฉียวไม่แยแสต่อคำข่มขู่ของฮัวโจ เอ่ยถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ผืนไหนใช้เช็ดผม?”
เสียงของหญิงสาวที่ทั้งตัวสกปรกกลับเพราะพริ้งอย่างไม่น่าเชื่อ ดุจดั่งหยกกระทบกัน กังวานใสไพเราะ
ฮัวโจแม้จะโมโหกับคำถามจนเส้นเลือดที่ขมับกระตุก แต่สีหน้ากลับอ่อนลงโดยไม่รู้ตัวเพราะเสียงนั้น “ผืนสีฟ้าใช้เช็ดผม ผืนสีขาวนวลใช้อาบน้ำ ผืนสีชมพูใช้ล้างหน้า”
อวี้เฉียวจำได้แล้ว พยักหน้า “ได้ เจ้าไปเถอะ!”