อวี้เฉียวรู้สึกเพียงว่าคืนนี้นอนหลับสบายเป็นพิเศษ
ตอนแรกนอน ๆ ไปก็รู้สึกหนาว ๆ อยู่บ้าง แต่ต่อมาก็เริ่มรู้สึกว่ามีแหล่งความร้อนใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ อย่างมึนงง นางก็ไม่ได้ขัดขวางการเข้าใกล้ของแหล่งความร้อนนั้น แค่รู้สึกว่าไม่หนาวแล้ว อบอุ่นไปทั้งตัว เพียงแต่ได้ยินเสียงวัวร้องอยู่ตลอดเวลา
พออวี้เฉียวตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น ก็พบว่าตนเองนอนอยู่บนเตียงใหญ่สีขาวสะอาด ผ้าห่มนุ่มอุ่นคลุมอยู่ รองเท้าถูกถอดวางไว้ข้างเตียง
เพียงแต่ตัวนางสกปรกเกินไป ทำเอาที่นอนและผ้าห่มสีขาวสะอาดกลายเป็นด่างดำไปหมด
อีกทั้งอวี้เฉียวยังได้กลิ่นเหม็นเปรี้ยวบนตัวของตนเองอีกด้วย
ดูจากการตกแต่งแล้ว ที่นี่ดูเหมือนห้องชุดในโรงเตี๊ยม ห้องค่อนข้างรกเล็กน้อย แต่โดยรวมยังถือว่าสะอาด นอกจากห้องน้ำและห้องส้วมมาตรฐานแล้ว ยังมีหน้าต่างบานใหญ่ตั้งพื้น หน้ากระจกมีเก้าอี้นั่งเล่นวางอยู่ ชายหนุ่มคนหนึ่งสวมชุดลำลองสีขาวนั่งอยู่ตรงนั้น หลับตาพักผ่อนอยู่
อวี้เฉียวรู้ดีว่าเขาคือฮัวโจ
ในยุคสิ้นสูญยังใส่ชุดขาว?
ช่างโอ้อวดยิ่งนัก!
พูดได้เพียงว่าสมกับเป็นพระเอก!
เมื่อวานฮัวโจหน้านิ่งสนิท อวี้เฉียวจึงไม่ได้เห็นหน้าของเขาชัด ๆ แต่ตอนนี้กลับเห็นชัดเจนแล้ว
อาจเป็นเพราะเพิ่งเกิดใหม่ พลังยังไม่ฟื้นฟูเต็มที่ ร่างกายยังมีลักษณะของซากศพหลงเหลืออยู่ ผิวพรรณจึงเป็นสีขาวอมเขียวที่ไม่ปกติ เขากับจ้านหยานเป็นคนที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง จ้านหยานมีใบหน้าอ่อนโยนราวกับภาพวาด ส่วนฮัวโจมีคิ้วดวงตาที่เย็นชาแข็งกร้าว เส้นใบหน้าคมคายเป็นระเบียบ มีความรู้สึกเฉียบคมอันตราย