หลังจากฮัวโจจากไป ซูเจินลี่ก็เตรียมสอนหนังสือให้อวี้เฉียว
"หนูน่าจะเรียนมหาวิทยาลัยแล้วสินะ! ถึงแม้ข้าจะไม่เข้าใจว่าทำไมคุณฮัวถึงให้ข้าสอนวิชาสุขศึกษาในช่วงวัยรุ่นให้หนู แต่ข้ารับปากคุณฮัวแล้ว ก็ต้องทำตามสัญญา" ซูเจินลี่สัมผัสได้ถึงความแข็งทื่อของอวี้เฉียวอย่างแหลมคม จึงยิ้มอย่างอ่อนโยน "หนูไม่ต้องเกร็งไป ข้าไม่ใช่ซอมบี้ที่กินคนหรอกนะ"
อวี้เฉียว: "เอ่อ ฮะๆ ได้ค่ะ"
แต่นางก็ยังนิ่งไม่ขยับ ใบหน้าก็ยิ้มจนแข็งทื่อ
"ข้าเริ่มเล่าแล้วนะ เรื่องพวกนี้ไม่ต้องใช้เวลานานหรอก"
แล้วซูเจินลี่ก็บรรยายวิชาสุขศึกษาในช่วงวัยรุ่นอยู่นานถึงหนึ่งชั่วโมงครึ่ง
ระบบ 514 จับเวลาไว้ แต่นับไปได้ครึ่งทางก็เกือบเผลอหลับไปซะแล้ว
[สุดยอดจริงๆ! มนุษย์ชาติจงฮวาถึงกับมีวิชาสะกดจิตที่ทรงพลังขนาดนี้!]ระบบ 514 แอบมองใบหน้าของซูเจินลี่ที่ทั้งอ่อนโยนและแฝงความเข้มงวด แล้วคิดในใจว่าถ้าตนผูกมัดกับซูเจินลี่ คงร่ำรวยเป็นหมื่นล้านไปนานแล้ว
—
ฮัวโจเองก็ไม่คิดว่าซูเจินลี่จะบรรยายเก่งขนาดนั้น เขาอยู่ไม่ไกลนัก พิงเสาหินใหญ่ของโรงอาหารมานานเกือบสองชั่วโมงแล้ว
เมื่อซูเจินลี่ออกมาจากเต็นท์ในที่สุด ทั้งอวี้เฉียวในเต็นท์และฮัวโจนอกเต็นท์ต่างก็โล่งอกโดยไม่รู้ตัว ฮัวโจได้รับเสียงแจ้งเตือนภารกิจสำเร็จจากระบบ "พ่อผู้แสนดี" ด้วย
"ขอโทษทีนะ! พูดไปพูดมาก็ลืมไปว่าไม่มีเสียงระฆังเลิกเรียน ข้ายังคิดอยู่เลยว่าทำไมเสียงระฆังเลิกเรียนยังไม่ดังอีก" ซูเจินลี่ก็พูดจนคอแห้ง หลังจิบชาไปหนึ่งถ้วยก็จากไป
ทันทีที่ฮัวโจเข้าไปในเต็นท์ ก็เห็นใบหน้าของอวี้เฉียวที่อิดโรยไร้เรี่ยวแรง สายตาก็เหม่อลอย ผมที่ฮัวโจเคยหวีให้เรียบร้อยตอนนี้ก็ยุ่งเหยิงราวกับกองฟาง แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ยังงดงามจนน่าตกใจ