"เมื่อเจ้าพูดเช่นนี้ ข้าก็เริ่มสนใจจริง ๆ" เฟิงชิงลูบคาง "หากมีโอกาสต้องพบสุภาพสตรีแห่งจวนจ้านผู้นี้สักครั้ง หากนางงดงาม หลังจากข้าสำเร็จก็จะเลียนแบบเฟิงซวี่ รับนางเข้าพระตำหนัก"
"ฝ่าบาท!"
"พอที" เฟิงชิงโบกมือ "เพียงแค่ล้อเล่น เจ้ากลัวอะไรนัก ข้ามิใช่เฟิงซวี่ที่หยาบคาย ข้ารักความสะอาด มิสนใจภรรยาผู้อื่น เอ๊ะ ไม่ใช่สิ เพียงแค่เอ่ยถึงนาง เจ้ากลับมีปฏิกิริยารุนแรงเช่นนี้"
"เจ้าเห็นนางที่จวนเฉิน แต่นางเพียงสบตาเจ้าครั้งเดียว! โอ้ ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าหลงรักนางเมื่อแรกพบ!" เฟิงชิงตบไหล่ซ่งเจ้อฮ่าว "เจ้านี่ช่างเก่ง ที่ผ่านมาไม่มีใครถูกใจ บัดนี้กลับหมายตาภรรยาผู้อื่น ทำให้ข้ายิ่งสนใจนางมากขึ้น แต่เจ้าระวังตัวหน่อย อย่าไปรบกวนสามีภรรยาเขา เสิ่นจือหยานมีความสามารถ ข้ายังต้องใช้เขา!"
ซ่งเจ้อฮ่าวยิ้มขื่น
เขาจะกล้ารบกวนนางได้อย่างไร?
"นางเคยถูกข่มเหงในวัง ท่านไม่ได้ยินเสียง และพูดไม่ได้ เมื่อฝ่าบาทร่วมมือกับเสิ่นจือหยาน คบหามากขึ้น หากภายหลังบังเอิญพานางพบ ขอให้เห็นใจนางในเรื่องนี้ อย่าทำให้นางตกใจ" ซ่งเจ้อฮ่าวกล่าวเสียงเบา
"ทั้งหูหนวกทั้งใบ้ อนิจจา ช่างน่าสงสาร!" เฟิงชิงเอ่ยเสียงยาว ปากกล่าวว่าน่าสงสาร แต่ใบหน้ากลับไม่มีความเวทนาแม้แต่น้อย "อีกไม่กี่วันที่โรงสุรา จะพบกับเสิ่นจือหยาน จงสั่งการให้เพิ่มการระแวดระวัง"
"พ่ะย่ะค่ะ"
หลายวันต่อมา เสิ่นจือหยานไปพบไท่จื่อที่ถูกถอดยศ กลับมาเมื่อไหร่ก็ได้กลิ่นสุราติดตัว พอกลับถึงก็ยิ้มแล้วจูบอวี้เฉียวหนึ่งที