ฤดูหนาวของเหลียงโจวนั้นสั้นนัก ผืนฟ้าและผืนดินใต้แสงตะวันยามฤดูใบไม้ผลิพลันกลับมีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกครั้ง นี่เป็นฤดูใบไม้ผลิที่สามที่อวี้เฉียวได้เผชิญในเหลียงโจว
อวี้เฉียวไม่ได้เก็บตัวอยู่ในห้องเพียงลำพังอีกแล้ว ดอกไม้ในสวนกำลังเบ่งบาน เธอจึงออกไปนั่งเล่นในสวนบ้าง
เสิ่นจือหยานดูเหมือนจะยุ่งมากกว่าปีก่อนๆ เสียอีก แต่ไม่ว่าจะกลับมาดึกแค่ไหน กิจวัตรประจำวันที่จำเป็นต้องทำทุกคืนก็ยังไม่เคยขาด การทำเรื่องเช่นนี้คนที่ได้เสวยสุขมิได้มีเพียงเขาเพียงผู้เดียว อวี้เฉียวจึงไม่เคยหลบเลี่ยง และเสิ่นจือหยานยังมีความใส่ใจในตัวเธออยู่มาก เรื่องแบบนี้เขามักให้ความรู้สึกของนางเป็นหลักเสมอ
นางสัมผัสได้อย่างละเอียดว่าผู้คนในจวนเพิ่มขึ้นอีกหลายคน แต่การปกครองดูแลกลับเข้มงวดมากขึ้นอีกหลายเท่า
“เวินเป่าเอ๋อร์ตั้งครรภ์แล้ว” ระบบ 514 เอ่ยกับอวี้เฉียว
ในเนื้อเรื่องเดิม ตอนที่เวินเป่าเอ๋อร์ตั้งครรภ์ เสิ่นจือหยานดูเหมือนจะเศร้าหมองจนแทบจะจบชีวิตลง แต่เมื่อคืนนี้พลังชีวิตอันแข็งแกร่งของเสิ่นจือหยานกลับไม่เห็นวี่แววว่าจะเป็นเช่นนั้นเลยแม้แต่น้อย
ในเนื้อเรื่องเดิม ตอนที่เวินเป่าเอ๋อร์ตั้งครรภ์ ก็เป็นช่วงที่ไท่จื่อผู้ถูกถอดยศเฟิงชิงวางแผนก่อการกบฏเช่นกัน
อวี้เฉียวสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของพายุฝนที่กำลังจะมา
แต่ไม่เป็นไรหรอก ยังไงเสียเสิ่นจือหยานผู้เป็นข้าวของเครื่องใช้ระยะยาวก็ยังมีชีวิตอยู่ อาศัยเขาค้ำจุนไว้ก่อนเถอะ
คนไร้ประโยชน์อย่างนางก็ขอแค่กินๆ ดื่มๆ เล่นๆ ไปวันๆ ก็พอ!
ไม่รอดก็ตายไปพร้อมกับเสิ่นจือหยานก็ได้!
ทรัพย์สินที่นางสะสมไว้ในภพหน้าๆ หลายปีนี้ พอจะให้เสิ่นจือหยานจัดการแทนได้พอดี
อวี้เฉียวนั่งอยู่บนชิงช้าในสวน กำลังคิดว่าวันเช็งเม้งปีนี้ควรเผากระดาษเงินกระดาษทองลงไปเพิ่มอีกหรือไม่ ก็ได้ยินเสียงอุทานตกใจของลวี่ม่าย