“นี่มันก็แค่ตัวละครในเกมเสมือนจริงเท่านั้นเอง”
“แต่เขาดีจริงๆ นะ” หยูฟูชิงร้องไห้จนตาสองข้างแดงก่ำ ปลายจมูกก็แดงอีกต่างหาก “เขาจะคอยเตือนหนูว่าช่วงมีประจำเดือนห้ามกินของแสลง เขาจะให้ความรู้เรื่องผ้าอนามัย เขาจะบอกหนูว่าสุขสันต์วันเกิด...”
หยูฟูชวนเม้มริมฝีปาก อยากจะยื่นมือไปลูบหัวน้องสาว
เป็นพี่ชายที่บกพร่องจริงๆ
หลายปีมานี้เขามัวแต่ยุ่งกับการสตรีมเกม อยากจะหาเงินให้มากขึ้น แต่กลับมองข้ามการเติบโตของน้องสาว
นางไม่ใช่เด็กน้อยที่ตัวเล็กกะเปรี๊ยะเมื่อก่อนอีกต่อไป แต่กลับเป็นสาวน้อยที่ยืนเด่นสง่างาม
รอบตัวนางไม่มีผู้ใหญ่หญิงคอยชี้แนะการเติบโต มีเพียงพี่ชายที่อายุมากกว่านางห้าปี ความคิดบางอย่างของนางไม่เหมาะที่จะแบ่งปันกับพี่ชายต่างเพศอีกต่อไป
นางเริ่มมีความคาดหวังต่อความรักอันงดงาม ปรารถนาจะได้รับคุณค่าทางอารมณ์เชิงบวก
ส่วนพี่ชายของนางมัวแต่ยุ่งอยู่กับการหาเลี้ยงชีพ จึงไม่อาจมอบคุณค่าทางอารมณ์ที่นางต้องการได้
นางจึงได้แต่ฝากความรู้สึกไว้กับตัวละครในเกมเสมือนจริง
“อู้ๆๆๆ แล้วก็ จงจุนเฉิงเป็นผู้ชายที่มีซิกแพคแปดกล่องนะ! ดูขายาวๆ สิ! ดูผมยาวสีเงินขาวสิ! โดนใจหนูสุดๆ ไปเลย! ใครจะไปไม่รักชายงามผมยาวกันเล่า!”
“ผมเงินตาสีฟ้า สะโพกใหญ่ หนูคือจุนเฉิงจำไว้ให้ขึ้นใจ!”
“อู้ๆๆๆ สามีหนูเอง!”
“ดูชุดเครื่องแบบสิ เท่แค่ไหน! หนูต้านทานไม่ไหวจริงๆ! เสียงเพราะขนาดนั้น ฟังแล้วหนูใจจะละลาย!”
...
เดี๋ยวนะ เขาได้ยินอะไรกันแน่?
มือที่กำลังจะลูบหัวน้องสาวของหยูฟูชวนค้างอยู่กลางอากาศ
เขาหดมือกลับ
หยูฟูชวนถอนหายใจ คงเป็นเพราะเขาแก่ไปแล้วกระมัง โลกของน้องสาวเขาไม่เข้าใจเลยสักนิด
ครึ่งชั่วโมงต่อมา หยูฟูชวนก็สามารถกล่อมหยูฟูชิงที่เสียงดังราวผีร้องให้กลับเข้าห้องไปได้สำเร็จ