อวี้เฉียวตื่นนอนตอนบ่ายโมงครึ่งถึงห้าโมงเย็นก็ได้เวลาอาหารเย็นพอดี
ทันทีที่ตื่น สาวใช้ก็รีบก้าวเข้ามา และเมื่อเธอลุกขึ้นนั่งก็มีคนหนึ่งยื่นหมอนหนุนให้ เพื่อให้อวี้เฉียวเอนตัวพิงได้อย่างสบาย
ห้องที่เคยมืดสลัวเพราะม่านปิดมิดชิดก็มีแสงไฟสว่างขึ้น
“คุณหนูใหญ่ จะให้จัดอาหารขึ้นไปรับประทานบนห้องเหมือนเดิมไหมเจ้าคะ?” สาวใช้อีกคนหนึ่งยื่นชาดอกมะลิให้
“อืม” อวี้เฉียวรับชามา จิบชา รสชาติพอดี อุ่นๆ ไม่ร้อนเกินไป พอดีคำ
“แล้วคุณหนูอยากจะรับประทานตอนไหนเจ้าคะ?”
“อีกครึ่งชั่วยาม”
“เจ้าค่ะ แท็บเล็ตของคุณหนูชาร์จแบตเตอรี่เต็มแล้ว ตอนนี้ให้ข้าจัดโต๊ะอาหารบนเตียงให้ เพื่อที่คุณหนูจะได้พักผ่อนและรับประทานอาหารได้อย่างสะดวก”
“ลำบากแล้ว”
ระบบ 514 กำลังจัดการเอกสารของบริษัทจากทางไกล ท่ามกลางความเหน็ดเหนื่อยกับการรวบรวมข้อมูล มันสังเกตเห็นอวี้เฉียวซึ่งหลับไปทั้งบ่าย นั่งเล่นแท็บเล็ตอยู่บนเตียงอย่างสบายอารมณ์ ใบหน้าของมันเหี่ยวเฉาลงทันที
ไม่ว่าใครๆ ก็บอกว่าระบบพิชิตเป็นงานที่ง่ายที่สุด แค่จัดฉากให้โฮสต์ไปพิชิตก็พอ
แล้วทำไมโฮสต์ของมันถึงดูสบายกว่ามันอีก?
อยู่บ้านหลังใหญ่โต มีสาวใช้คอยดูแล กินก็นอน นอนก็กิน
ตอนนี้ระบบ 514 เต็มไปด้วยความขุ่นเคืองของลูกจ้างทั่วไป
อวี้เฉียวเปิดแท็บเล็ต เตรียมจะเข้าไปในสื่อเชอร์รี่ ก็สังเกตเห็นแสงทรงกลมเล็กๆ ที่มีควันดำพุ่งออกมาในพื้นที่จิตใต้สำนึก สีหน้าตกใจ: [514? ไม่ได้ไปทำงานเหรอ มาอยู่นี่ได้ไง ระวังเบี้ยขยันหายนะ!]
[ที่แท้ก็ยังนึกถึงเบี้ยขยันของข้า โอ้ย วางใจได้ ข้าก็ถือเป็นพนักงานเก่าของบริษัทรักษาความปลอดภัยซิงจี้ป้าถีวัน เลยได้สิทธิ์ทำงานทางไกลน่ะ]