ฮัวโจ้ถึงจะบ่นอุบอิบอยู่ในใจ แต่ก็ต้องไปทำภารกิจปีศาจนั่นอยู่ดี
การลงโทษด้วยไฟฟ้าของระบบ "พ่อที่ดี" นี่มันพิลึกพิลั่นจริงๆ สำหรับเขาแล้วมันเป็นการทรมานอย่างหนึ่ง และหลังจากถูกลงโทษครั้งที่แล้ว ฮัวโจ้พบว่าความแข็งแกร่งของตัวเองลดลงไปไม่น้อยเลย
เพื่อรักษาพลังเอาไว้ ฮัวโจ้ไม่ว่าจะไม่อยากทำแค่ไหนก็ต้องทำตามภารกิจที่ระบบ "พ่อที่ดี" กำหนด เพื่อปรนนิบัติอวี้เฉียวให้ดี
ฮัวโจ้ขยี้ขมับ คิดภาพอนาคตที่ตัวเองจะถูกระบบเล่นงานสารพัด เสียงของเขาเผลอเผยความเหนื่อยล้าออกมาโดยไม่รู้ตัว: "เตรียมตัวให้พร้อม ออกไปกับฉัน"
"เดินไม่สะดวกน่ะสิ!" อวี้เฉียวยืดขาของตัวเอง โชว์รองเท้าแตะโรงแรมแบบใช้แล้วทิ้งที่สวมอยู่ให้ฮัวโจ้ดู
ฮัวโจ้มองผ่านๆ ไปที่รองเท้าแตะสีขาวและข้อเท้าขาวผ่องของอวี้เฉียว รู้ทันความคิดเจ้าเล่ห์ของนาง จึงกลอกตาใส่: "ฉันแบกเองได้ไหม?"
เป็นอย่างที่คิด ฮัวโจ้เห็นนางยิ้มอย่างดีใจ ตาประกายวิบวับ แล้วตบเบาๆ ที่โซฟาเป็นสัญญาณให้ฮัวโจ้เดินไปหา
เหมือนจิ้งจอกน้อยเลย
ฮัวโจ้กดมุมปากที่กำลังจะยกขึ้นไว้ ใบหน้ากลับแสดงสีหน้าไม่เต็มใจ เดินไปข้างหน้าอวี้เฉียว แล้วก้มตัวลงหันหลังให้: "ขึ้นมา"
รูปร่างของฮัวโจ้เป็นแบบไหล่กว้างเอวแคบ típico ให้ความรู้สึกปลอดภัยมาก เมื่ออวี้เฉียวซบลงบนหลังฮัวโจ้ ก็รู้สึกปลอดภัยสุดๆ
พอฮัวโจ้ยืดตัวขึ้น อวี้เฉียวก็อุทานออกมา: "ที่แท้ มุมมองของคนตัวสูงก็เป็นแบบนี้นี่เอง!"