ไม่เพียงแค่เย่ซิงลี่เท่านั้น แม้แต่สวีหมิงเซิงและคนอื่น ๆ ก็ตะลึงไปกับภาพที่เห็น
สวีหมิงเซิงเหลือบมองเหล่านักวิชาการที่นั่งอยู่บนรถบรรทุก ความกังวลแล่นผ่านใจ
ฮัวโจคนนี้ ทำตัวโดดเด่นเกินไปแล้ว!
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังสัมผัสได้อย่างคลุมเครือว่าพลังพิเศษของฮัวโจอาจไม่ได้มีเพียงแค่ที่โชว์ออกมาเท่านั้น
สวีหมิงเซิงคิดในใจว่ารอถึงฐานทัพเมื่อไหร่ ค่อยคุยกับฮัวโจให้ละเอียดอีกที ตอนนี้คนเยอะแยะไปหมด สายตาก็รกหูรกตา ไม่เหมาะที่จะพูดคุยกัน
อวี้เฉียวเพิ่งก้าวลงจากรถไฟฟ้าสองล้อคันเล็ก ก็ถูกฮัวโจรีบผลักเข้าบ้านพักไปเสียแล้ว สายลมยามค่ำคืนในปลายฤดูใบไม้ร่วงราวกับเพิ่งลงมาจากเทือกเขาหิมะอันไม่มีที่สิ้นสุด พัดพาเอากลิ่นอายของความหนาวเหน็บแข็งตัวมาด้วย
อวี้เฉียวผลัวะเข้าไปในบ้านพัก ปาเนื้อลงบนเตียงทันที หมวกกับรองเท้าที่ถอดไม่ไหว ฮัวโจต้องลงมือถอดให้เอง
เพราะกลัวว่าควันไฟจากการทำอาหารจะแรงเกินไป ฮัวโจจึงลงมือทำอาหารอยู่ด้านนอกโดยเฉพาะ แล้วค่อยยกเข้ามาในบ้านพัก คอยปรนนิบัติเจ้าตัวเล็กจอมแยแสให้กินข้าว ให้ล้างหน้าล้างตา
ยามดึกดื่น "ท่านพ่อฮัว" ผู้ทำงานหนักมาทั้งวันยังต้องจุดตะเกียงอ่านหนังสือ พลิกตำรา "พื้นฐานวิชาการศึกษา" ไปมาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย พยายามจำลองปาฏิหาริย์การอ่านหนังสือสอบปลายภาคเทอมแรกในมหาวิทยาลัยของตนขึ้นมาใหม่
วันรุ่งขึ้นต้องรีบออกเดินทางแต่เช้าตรู่ อวี้เฉียวหาวหวอด ๆ ถูกฮัวโจผู้อ่านหนังสือทั้งคืนจนหน้าดำคร่ำเครียดอุ้มลงมาจากเตียง ห่อหุ้มร่างกายให้มิดชิดแล้ว จึงถูกโยนลงจากบ้านพัก ส่งขึ้นไปบนเบาะหลังของรถไฟฟ้าสองล้อคันเล็ก
ก็เพราะเหตุนี้เอง ตลอดทางที่เดินทางมา สวีหมิงเซิงและคนอื่น ๆ จึงไม่เคยเห็นใบหน้าของอวี้เฉียวชัด ๆ สักครั้ง
เมื่อรู้ว่าอวี้เฉียวคือคนรักของพี่ชายสุดที่รัก สวีหมิงเซิงก็เก็บงำความอึดอัดใจอันละเอียดอ่อนนั้นลงไป กลับยิ้มแย้มพูดจาหยอกล้อกับฮัวโจอยู่เรื่อย ในยามพักเหนื่อยก็เอ่ยแนะนำตัวกับอวี้เฉียวอย่างกระตือรือร้น พร้อมกับเล่าเรื่องขำ ๆ สมัยเด็กของฮัวโจให้ฟังไม่น้อย