ฮัวโจกำลังเตรียมอาหารเย็นให้อวี้เฉียวที่ชั้นหนึ่ง เมื่อพ่อแม่ของฮัวโจมาหาเขาที่หน้าบ้านด้วยตัวเอง
"ว่าไง? ไม่ชวนพวกเราเข้าไปหน่อยหรือ?" ตอนที่ฮัวผู้พ่อไม่ยิ้ม เขามีความเคร่งขรึมของคนมีอำนาจ แต่ตอนนี้ยิ้มแล้ว รอยย่นที่หางตาก็ลดทอนความเคร่งขรึมนั้นลง ฮัวผู้แม่ประสานแขนกับเขา ยิ้มอย่างสง่างาม
"เปล่า แค่ไม่ค่อยได้เจอพวกท่าน" ฮัวโจหันหลังให้ทางเข้าประตู เชิญพวกเขาเข้ามา
"ไอ้ตัวแสบ" ฮัวผู้พ่อเข้ามาแล้วใช้หมัดทุบเบา ๆ ที่ไหล่ของฮัวโจ พลางหัวเราะ "กลับมาแล้ว ยังไม่มาหาพวกเราก่อน จะให้คนแก่อย่างพวกเรามาหาแกเองหรือ"
ฮัวผู้แม่พิจารณาฮัวโจอย่างละเอียด แล้วแอบเช็ดน้ำตาที่หางตา "แกไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ตอนที่ติดต่อไม่ได้ที่เมืองเอ ฉันกับพ่อแกเป็นห่วงแทบแย่"
ฮัวผู้แม่ได้กลิ่นหอมอาหารจากครัว สีหน้าแปลกใจเล็กน้อย "แกทำอาหารเป็นด้วยหรือ?"
ฮัวโจก้มหน้ามองประกายน้ำตาที่หางตานาง รอยยิ้มที่มุมปากดูแปลก ๆ
ถ้าเขาจำไม่ผิด เขาดูเหมือนจะทำบะหมี่เส้นยาวอายุยืนให้แม่ด้วยมือตัวเองตอนอายุสิบหก
"อืม" เขาเก็บสายตา ตอบอย่างเย็นชา
"เก่งขึ้นจริง ๆ นะ! ข่าวที่แกมีพลังพิเศษทุกสายระดับสิบแพร่หลายไปทั่วฐานทัพแล้ว ทำชื่อเสียงให้พ่อแกมากเลย" ฮัวผู้พ่อนั่งลงบนโซฟา "ไม่รีบมาฐานทัพตั้งแต่แรก ฟังหมิงเซิงบอก เจอแกที่เมืองเอสนั่นอีก ว่าไง ถ้าไม่ได้เจอหมิงเซิง แกก็จะไม่มาที่นี่เลยหรือไง?"
ใบหน้าของฮัวผู้พ่อยังคงยิ้มอยู่