ไม่ว่าจะอย่างไร ระบบ 514 ก็ยังคงยึดมั่นในหน้าที่ของระบบพิชิตตามมาตรฐานปฏิบัติ จึงเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้อวี้เฉียวฟัง
ก่อนที่จะส่งผ่านเนื้อเรื่อง ระบบ 514 กำชับนางว่า "อวี้เฉียว ทุกครั้งที่ข้ามมิติ จะใช้ร่างเดิมของเจ้า ข้าจัดการความทรงจำไว้แล้ว จะไม่มีใครพบความผิดปกติ ถึงแม้เราจะอยู่ในโลกนี้ลำบากสักหน่อย แต่ก็ยอมแพ้โดยง่ายไม่ได้นะ!"
ระบบ 514 คิดแล้วก็ยังตัดสินใจนำสมบัติล้ำค่าที่เก็บไว้มานานออกมา "นี่คือรัศมีความงามที่ข้าไปหามาจากตลาดมือสองเมื่อก่อน ถึงแม้จะเป็นของมือสอง แต่ก็ยังใช้การได้ ข้าติดตั้งไว้บนหัวของเจ้าแล้ว หากไม่มีอะไรก็อย่าไปยุ่งกับมัน มันแพงมาก!"
"ดี" อวี้เฉียวหาวอย่างเกียจคร้าน แล้วเริ่มรับเนื้อเรื่อง
โลกใบนี้กำเนิดมาจากนิยายชิงภรรยาขุนนาง
นางเอกเวินเป่าเอ๋อร์มีฐานะดี เป็นบุตรสาวของตระกูลเซี่ยนกั๋วกง รูปงามและมีความสามารถ ถูกเลี้ยงดูมาด้วยความรักตั้งแต่เด็ก นางกับองค์รัชทายาทเฟิงชิงเป็นรักแรกพบ มีใจให้กัน และได้ให้สัญญารักกันชั่วชีวิต
แต่ทว่า ในยามที่จักรพรรดิองค์ก่อนเสด็จสวรรคตและองค์รัชทายาทขึ้นครองราชย์ องค์ชายสี่เฟิงซวี่ที่ไปรักษาการณ์อยู่ชายแดนมานานก็บุกเข้ากรุงนคร ทิ้งร่องรอยเลือดไว้เบื้องหลังและขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์ใหม่ เฟิงซวี่โหดเหี้ยมไร้ปาณี จวนกั๋วกงจึงจำต้องรีบยกเวินเป่าเอ๋อร์ให้แต่งงานกับจอหงวนเสิ่นจือหยานที่เกิดจากสามัญชน
เสิ่นจือหยานหลังแต่งงานก็ปฏิบัติต่อเวินเป่าเอ๋อร์อย่างเย็นชามาโดยตลอด ปล่อยให้นางอยู่เพียงลำพังในห้องทุกคืน ไม่ว่าเวินเป่าเอ๋อร์จะพยายามเอาใจเขาอย่างไร ก็ไม่ได้รับการตอบสนอง นานวันเข้า นางก็หมดหวัง คิดว่าชีวิตนี้คงเป็นเช่นนี้ไปตลอด
แต่ใครจะรู้ ต่อมานางถูกคนกลั่นแกล้งในงานเลี้ยง ถูกเติมยาลงในสุรา แล้วบังเอิญได้เสียกับจักรพรรดิองค์ใหม่เฟิงซวี่ พระเอกเฟิงซวี่หลงรักนางเอกเวินเป่าเอ๋อร์เพียงแค่ได้สวาทครั้งเดียว มักจะแอบไปเยี่ยมนางในห้องนอนยามราตรี
เฟิงซวี่ผู้มีความหวงแหนไม่พอใจเพียงเท่านั้น เขายังอดทนต่อแรงกดดันเพื่อเก็บเวินเป่าเอ๋อร์ไว้ในวังหลัง เขารู้ว่าเสิ่นจือหยานเป็นคนมีความสามารถ เพื่อเอาใจเสิ่นจือหยาน เขาจึงยกสนมชั้นไฉ่เหรินที่เพิ่งเข้าวังยังมิได้เข้าห้องหอให้กับเสิ่นจือหยาน
อวี้เฉียวในตอนนี้คือสนมชั้นไฉ่เหรินผู้นั้น ตามเนื้อเรื่อง ในงานเลี้ยงในวังคืนนี้ เฟิงซวี่จะเปิดเผยเจตนาที่แท้จริง บังคับให้เวินเป่าเอ๋อร์อยู่ในวัง และยกอวี้เฉียวให้กับเสิ่นจือหยาน
หลังจากเวินเป่าเอ๋อร์เข้าวังหลัง ก็ได้รับความโปรดปรานไม่ขาดสาย ตั้งครรภ์อย่างรวดเร็ว คลอดองค์ชาย และในที่สุดก็ได้เป็นฮองเฮาผู้ปกครองแผ่นดิน
เสิ่นจือหยานหลังจากสูญเสียเวินเป่าเอ๋อร์ ก็เพิ่งจะรู้ตัวว่าเขารักนางอย่างสุดซึ้งเพียงใด แต่ไม่มีโอกาสได้เข้าใกล้เวินเป่าเอ๋อร์อีกแล้ว ในที่สุดก็เก็บกดจนตรอมใจตาย
ไท้จื่อเฟิงชิงที่ถูกถอดยศยังมิลืมเวินเป่าเอ๋อร์ จึงตัดสินใจก่อกบฏ แต่ก็ถูกเฟิงซวี่ปราบปรามลงได้เวินเป่าเอ๋อร์มาเยี่ยมเฟิงชิงที่ถูกคุมขังในคุกมืด เฟิงชิงเบิกตาขึ้นเห็นเฟิงซวี่กับเวินเป่าเอ๋อร์กำลังหวานชื่นกัน เขาก็ฆ่าตัวตาย
ในที่สุด เฟิงซวี่และเวินเป่าเอ๋อร์ก็ใช้ชีวิตอย่างมีความรักตลอดชีวิต เฟิงซวี่ถึงกับยกเลิกวังหลังเพื่อเวินเป่าเอ๋อร์ ความรักของพวกเขาถูกคนรุ่นหลังสรรเสริญตลอดมา
ส่วนเป้าหมายการพิชิตของอวี้เฉียวในโลกนี้ไม่ใช่พระเอกเฟิงซวี่ แต่เป็นพระรองเสิ่นจือหยาน
อวี้เฉียวเพิ่งรับเนื้อเรื่องเสร็จ ก็ได้ยินเสียงระบบ 514 พึมพำ "ถ้าข้าเสี่ยงโชคได้นางเอกมาโดยตรง จะต้องพิชิตอะไรให้ยากลำบากแบบนี้! ข้าโคตรเซ็งเลย ผ่านมาเป็นดาราจักรกี่ปีแล้ว ยังต้องเสี่ยงจับตัวละครอีก! เอาแต่จับๆๆ!"
อวี้เฉียวก็ไม่ใส่ใจอะไรทั้งนั้น ตั้งใจแต่แรกแล้วว่าไม่คิดจะไปพิชิตใคร สิ่งที่ระบบนี้โผล่มาบังคับผูกพันกับนางเองต่างหาก
นางคิดอย่างไม่แยแส ว่าก็แค่ถือว่าไปเที่ยวข้ามเวลา ความล้มเหลวในการพิชิตก็แค่ตายเท่านั้น ยังไงนางก็เป็นคนคิดการณ์ไกล ตั้งนานแล้วก่อนที่จะถูกผูกพัน ก็เตรียมเผากระดาษเงินกระดาษทองให้ตัวเองไว้มากพอ ใช้ชีวิตฟุ้งเฟ้อในปรภพได้ถึงร้อยปี
สาวใช้ลวี่เหมยยังร้องไห้ให้กับชะตากรรมอันน่าเวทนาของนายหญิงอยู่เลย แต่นายหญิงของนางเริ่มนึกฝันถึงชีวิตอันสุขสำราญในปรภพแล้ว
เวลาค่ำคืนมาถึง
งานเลี้ยงจัดขึ้นที่สวนหยกราชวัง การฟ้อนรำของสำนักสอนศิลปะพาให้งานเลี้ยงถึงขีดสุด
เสิ่นจือหยานก้มหน้าจิบชาร้อนคำหนึ่ง ไออุ่นจาง ๆ พร่าเลือนคิ้วตาอันงดงามราวภาพเขียนของเขา เขาชำเลืองมองที่นั่งว่างข้าง ๆ ครู่หนึ่ง ก่อนหน้านี้เวินเป่าเอ๋อร์บอกว่าจะไปห้องน้ำ แต่จนบัดนี้ก็ยังไม่กลับมา
เสิ่นจือหยานเงยหน้าขึ้นมองบัลลังก์มังกรทองคำเปลวที่ว่างเปล่าตรงกลางเบื้องบน เกิดความรู้สึกประหลาดขึ้นในใจ
ในห้องบรรทมของตำหนักไถเหอ ฉลองพระองค์มังกรกับอาภรณ์สีชมพูของสตรีกองเกลื่อนพื้น เตียงมังกรที่สั่นไหวมาครึ่งชั่วยามก็หยุดนิ่งลง
จักรพรรดิหนุ่มมีสีหน้าอิ่มเอม กอดหญิงงามที่เต็มไปด้วยรอยจูบในอ้อมกอดแน่นขึ้นเวินเป่าเอ๋อร์ที่แก้มแดงระเรื่อไปด้วยเหงื่อบาง ๆ ริมฝีปากสีแดงสดอ้าออกเล็กน้อยหายใจหอบแผ่วเบา
"อยู่เถิด!" น้ำเสียงของเฟิงซวี่ทุ้มต่ำ ประทับจูบลงบนหน้าผากของเวินเป่าเอ๋อร์ "ข้าอยากพบเจ้าในทุก ๆ วัน"
เวินเป่าเอ๋อร์สบตาหม่นลึกของเฟิงซวี่ ใบหน้าแดงก่ำ หัวใจเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขไร้ขอบเขต นางเฝ้าฝันถึงชีวิตที่มีความรักกลมเกลียวกับคนรัก แต่ว่าสามีใหม่ที่นางพึ่งแต่งงานด้วยกลับเย็นชากับนางตลอด คิดว่าชีวิตนี้ก็คงต้องอยู่กับเสิ่นจือหยานแบบไว้หน้ากันไปอย่างเย็นชา แต่ไม่คิดว่าสวรรค์จะยังเมตตานาง ให้นางได้พบคนดีอีกคน
เวินเป่าเอ๋อร์ก็เต็มใจที่จะอยู่กับคนรักอย่างยาวนาน แต่ทว่าฐานะของนางในตอนนี้ก็ยังเป็นภรรยาของเสิ่นจือหยาน
"แล้วเสิ่นจือหยานล่ะ..." นางกัดริมฝีปากแดงบาง ๆ ด้วยความลำบากใจ
เฟิงซวี่เลิกคิ้วขึ้น มีท่าทางอหังการอันเป็นเอกลักษณ์ของจักรพรรดิ เขาหัวเราะเย้ย "ข้าคือโอรสสวรรค์ คำตัดสินใจของข้า ต่อให้เป็นขุนนางก็มิอาจขัดขืนได้"
"ข้าจะฟังฝ่าบาท"เวินเป่าเอ๋อร์ซบลงที่อกของเฟิงซวี่อย่างว่าง่าย
เฟิงซวี่หรี่ตาลง "ข้าก็รู้สึกผิดต่อเขาอยู่บ้าง ถึงอย่างไรเขาก็เป็นรองเจ้ากรมอาญาหลวงชั้นสี่ ผู้ที่เกิดจากตระกูลยากจนสามารถไต่เต้าขึ้นมาได้เร็วขนาดนี้ ก็ถือว่ามีความสามารถจริง ๆ ข้าแย่งภรรยาเขาไป ก็จะมอบภรรยาใหม่คนหนึ่งให้เขาแทน ปีนี้ไทเฮาจัดการคัดเลือกนางใน มีสนมกลุ่มหนึ่งเข้าวังมา ข้าจะเลือกจากนางในที่ยังมิได้เข้าห้องหอคนหนึ่งมอบให้เขา"
เวินเป่าเอ๋อร์ฟังแล้ว รู้สึกหึงหวงขึ้นมาในใจ ด้านหนึ่งเพราะเหล่านางในในวังหลังของเฟิงซวี่ อีกด้านหนึ่งเพราะเสิ่นจือหยานจะมีภรรยาใหม่ เสิ่นจือหยานก็ยังเป็นสามีในนามของนาง
นางเอ่ยปาก "แต่ทว่า พวกนางล้วนเป็นนางในของฝ่าบาท เสิ่นจือหยานเป็นเพียงขุนนางธรรมดา อย่างไรก็ไม่ควรล่วงเกินคนของฝ่าบาท"
"ในใจข้ามีเพียงเจ้าเท่านั้น" เฟิงซวี่ลูบผมยาวของเวินเป่าเอ๋อร์ ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ก็หัวเราะเบา ๆ "บังเอิญในวังหลังของข้ามีสนมชั้นไฉ่เหรินผู้หนึ่ง ยังบริสุทธิ์ผุดผ่อง ช่วงนี้อยู่ ๆ ก็หูหนวกเป็นใบ้ขึ้นมา ข้ารู้ว่าเจ้าอยู่ในจวนสกุลเฉินไม่มีความสุข เสิ่นจือหยานตาบอด ไม่รู้จักรักนาง ถึงกับเย็นชาใส่เจ้าเช่นนี้ อย่างนั้น ข้าจะมอบภรรยาหูหนวกเป็นใบ้คนหนึ่งให้เขา"
เวินเป่าเอ๋อร์ใบหน้าเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง "ฝ่าบาท!" นางรู้ว่านี่คือการแก้แค้นให้ตัวเองของเฟิงซวี่ ความอึดอัดใจเมื่อครู่หายไป เหลือเพียงความอ่อนโยนเต็มเปี่ยม
อวี้เฉียวกำลังหลับสบาย อยู่ ๆ ก็ถูกคนกลุ่มหนึ่งลากตัวขึ้นมา กลางคืนมืด ๆ แม้แต่จะจุดตะเกียงก็ไม่ จับอวี้เฉียวกับสาวใช้ลวี่เหมยยัดเข้าไปในรถม้าคันหนึ่งอย่างมั่ว ๆ ด้านนอกยังมีคนคอยดูแลไม่ให้ออกไป
ลวี่เหมยก็เพิ่งถูกดึงลงจากเตียง ยังมึนงง พอเอ่ยปากถาม ก็ถูกขันทีข้างนอกตะคอกใส่อย่างดุเดือด จนตัวสั่นเทิ้มไปทั้งตัว
อวี้เฉียวกลับไม่ตื่นตกใจแม้แต่น้อย ลูบหลังของลวี่เหมยอย่างเบา ๆ ปลอบเด็กที่ตกใจกลัวคนนี้
ก็แค่เปลี่ยนที่นอนจากที่หนึ่งไปอีกที่หนึ่งเท่านั้นเอง
นางหาว เปลี่ยนท่านอน แล้วก็หลับไปในพริบตา
ระบบ 514 ที่คอยดูอยู่ข้าง ๆ : ...
มันไปผูกพันกับอะไรกันแน่?
ลวี่เหมยที่ตั้งสติได้อยากจะถามนายหญิงของตนเกี่ยวกับสถานการณ์ตอนนี้ พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นใบหน้าอันสงบนิ่งหลับใหล
ลวี่ม่าย: ...
ดูเหมือนก็ไม่มีอะไรน่ากลัวอีกแล้ว
นางหยิบผ้าห่มบาง ๆ ในรถม้าขึ้นมาคลุมให้อวี้เฉียวอย่างเบามือ แล้วก็นั่งซบข้างกายนางอย่างเงียบ ๆ