[เคารพความชอบทุกรสนิยม แต่ผู้แต่งมีอคติเรื่องผู้ชายบริสุทธิ์ (ยกเว้นนิยายเนื้อหาจัดจ้าน) ในเรื่องนี้มีตัวประกอบชายที่ไม่บริสุทธิ์ แต่ใครที่ได้จับมือยัยตัวเอก ล้วนบริสุทธิ์! เคารพความเป็นจริง เข้าใจความเป็นจริง แต่ถ้าอ่านนิยายแล้วยังคิดถึงความเป็นจริง ก็อย่าอ่านเลย ลูกสาวฉันช่างงดงามเกินใคร มีผู้ชายที่สะอาดสะอ้านสักสองสามคนมาเป็นของเล่นให้หล่อน ก็สมควรแล้ว]
[ขอเตือน: ไม่ใช่นิยายแนวหญิงแกร่ง ไม่ใช่นิยายแนวหญิงแกร่ง ตัวเอกหญิงจะยอมพ่ายแพ้ไปจนสุดทาง จะมีการเขียนถึงการเติบโตของพระเอกทั้งหลาย เพราะถ้าพวกเขาไม่เก่งขึ้น ภรรยาก็จะหนีหายไปแล้ว โลกแรกและโลกที่สองเป็นแบบหนึ่งต่อหนึ่ง โลกที่สามเป็นแบบหนึ่งต่อหลาย ในโลกต่อๆ ไป ตัวเอกหญิงอาจจะไม่ได้อยู่กับเป้าหมายการพิชิตทุกคนก็ได้]
[คนทำงานออฟฟิศ อัปเดตช้าทุกวัน เป็นคนเขียนตามอารมณ์ ไม่มีโครงเรื่อง เขียนมั่ว พิมพ์ผิดและประโยคบกพร่องเยอะ ฝีมือการเขียนแย่ ไม่มีเหตุผล เนื่องจากตัวละครหลักถูกกำหนดไว้ บางโลกจะมีการกลั่นแกล้งตัวประกอบ เข้าใจก่อนเข้าอ่าน!]
lvม่าย ถืออาหารกลางวันเดินเข้ามาในห้อง ก็เห็นเจ้าเหยาของตนกำลังเอนกายอย่างเกียจคร้านอยู่บนเตียงไม้แกะสลักแดงระยับ ดวงตาหรี่ลง ผมดำดั่งหมึก ผิวขาวดั่งหิมะ สวยงามจนเกินจะพรรณนา แม้จะสวมเพียงชุดวังสีเขียวเรียบง่าย แต่กลับให้ความรู้สึกราวกับนั่งอยู่บนก้อนเมฆ สวมอาภรณ์บางเบาราวกับแพรทิพย์
ความงามที่พุ่งตรงเข้าหัวใจเช่นนี้ทำให้ลวี่ม่ายรู้สึกเคลิบเคลิ้มไปชั่วขณะ เมื่อก่อนเจ้าเหยาของตนงดงามถึงเพียงนี้หรือ??
ลวี่ม่ายส่ายหน้า ปัดความคิดที่ผุดขึ้นมาฉับพลันทิ้งไป สายตากลับมามองที่อาหารบนถาดของตน ล้วนเป็นแกงจืดเปล่าๆ แม้กระทั่งกับข้าวเหลือก็มี
นางเม้มปาก
ลวี่ม่ายเป็นทาสติดบ้าน ตั้งแต่น้อยก็ติดตามนายหญิงของตนคืออวี้เฉียวอยู่เสมอ อวี้เฉียวเป็นบุตรสาวอนุภรรยา ถูกเจ้าเรือนใหญ่รังเกียจมาโดยตลอด ครั้นองค์จักรพรรดิองค์ใหม่ทรงคัดเลือกสตรีเข้าพระราชวัง อวี้เฉียวถูกคัดเลือกให้เข้ามาเป็นพระสนม ลวี่ม่ายก็ติดตามเข้ามาในวังด้วย
คิดว่าเข้ามาเป็นสนมในวังแล้วชีวิตจะดีขึ้นบ้าง แต่แท้จริงชีวิตในวังยังแย่กว่าที่ผ่านมาอีก ผู้คนในวังช่างชอบเหยียบย่ำคนอื่นเพื่อเชิดชูตน เจ้าเหยาของตนไม่มีทั้งเส้นสายและทรัพย์สิน ยังไม่เคยได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้ เรื่องกินอยู่ที่อยู่อาศัยจึงถูกพวกนางกำนัลเหล่านี้ย่ำยีอยู่เรื่อยไป
ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ก็ยังดี แต่มารู้ตัวอีกที ใครกันแน่ที่คิดร้าย ไม่รู้ว่าสารเลวคนไหน กล้าลอบวางยาพิษเจ้าเหยาอวี้ ทำให้หูหนวกและพูดไม่ได้อีก!
เจ้าเหยาผู้น่าสงสาร~
อวี้เฉียวได้ยินเสียงฝีเท้า พอลืมตาขึ้น ก็เห็นสายตาเวทนาอาดูรของลวี่ม่าย
นางยิ้มให้ลวี่ม่าย ปลอบใจสาวใช้ที่ภักดีคนนี้ แต่กลับเห็นดวงตาอีกฝ่ายปริ่มไปด้วยน้ำตา ยังเม้มปากทำปากขมุบขมิบพูดอะไรบางอย่าง
อวี้เฉียวถอนหายใจ
ไม่จำเป็น ไม่จำเป็นจริงๆ!
เพราะนางไม่ได้หูหนวกและเป็นใบ้จริงๆ เสียหน่อย
แท้จริงแล้วอวี้เฉียวเป็นเพียงนักศึกษาเอกภาษาจีนจากมหาวิทยาลัยเอคนหนึ่ง ด้วยเหตุผลบางอย่าง นางจึงต้องพักการเรียนอยู่บ้าน นางเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เพียงแค่รอให้บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแช่น้ำได้ที่เท่านั้น นางก็มาอยู่ในวังหลังยุคโบราณแห่งนี้เสียแล้ว
และแล้ว แสงกลมๆ อ้วนเตี้ยมดหนึ่งก็กระโดดออกมา เริ่มกล่าวสุนทรพจน์ยาวเหยียด ฟังจนอวี้เฉียวปวดหัวไปหมด แต่ก็พอจับใจความได้บ้าง
แสงกลมๆ อ้วนนั้นบอกว่ามันคือระบบพิชิตดาวรุ่งรุ่น 514 ที่เลือกนางให้เป็นโฮสต์ท่ามกลางผู้คนนับล้าน ต้องข้ามไปยังโลกต่างๆ เพื่อพิชิตหนุ่มๆ คุณภาพ
ระบบ 514 เชิดหน้าอกเล็กๆ ของมันอย่างภาคภูมิ: “ข้ารู้ การสอบเข้าระดับมหาวิทยาลัยของชาตามังกร ถือเป็นการแย่งชิงกันราวกับขี่ม้าข้ามไม้กระดานเดียวดาย ได้ยินว่าคนที่ฝ่าด่านออกมาและสอบติดมหาวิทยาลัยล้วนเป็นคนเก่ง และท่าน โฮสต์ที่น่ารักของข้า ก็เป็นนักศึกษาที่เก่งกาจคนหนึ่ง! ข้าเชื่อว่า ภายใต้การนำของโฮสต์ผู้มากความสามารถทั้งด้านความรู้และความงามเช่นท่าน ข้าจะสามารถบรรลุเป้าหมายเรื่องคะแนนได้อย่างรวดเร็ว ซื้อวิลล่าหลังใหญ่ ก้าวสู่จุดสูงสุดของชีวิตระบบ! ท่านเองก็สามารถใช้คะแนนอันสูงลิ่วของท่าน กลายเป็นเศรษฐีรุ่นใหม่ มีอิสรภาพในชีวิต!”
อวี้เฉียวมองดูระบบที่ดูซื่อๆ โง่ๆ ตรงหน้า แล้วก็เงียบไป
ครู่ต่อมา นางยกเสียงขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อ: “ข้า? เก่ง?”
“ใช่!” ระบบ 514 จัดการเนกไทที่ไม่มีอยู่จริง ดูท่าทางเหมือนจะได้อานิสงส์ไปด้วย “ข้าเคยดูประวัติของท่าน รางวัลพิเศษจากคณะกรรมการจัดงานชาติมังกรผู้สร้างความประทับใจ ปี 2008 ผู้ได้รับเลือกให้เป็นบุคคลแห่งปีของนิตยสารไทม์ส สาขาเอเชียตะวันออก ปี 2006 ท่าน โฮสต์ที่น่ารักของข้า ไม่ต้องถ่อมตัวเกินไป ได้รับรางวัลระดับประเทศและระดับนานาชาติขนาดนี้ ความสามารถของท่านแข็งแกร่งมาก!”
พูดจบ มันยังกระหยิ่มใจย้ำอีกครั้ง: “เอ่อ ระบบข้าน่ะ ศึกษาดาวฟ้าก้อนสีน้ำเงินมาบ้าง โดยเฉพาะชาติมังกรน่ะ!”
อวี้เฉียว: …
นางเอ่ยปากอย่างลำบากใจ: “มีความเป็นไปได้ไหม—”
“อะไร?”
“เอ่อ มีความเป็นไปได้ไหมว่า รางวัลพิเศษจากคณะกรรมการจัดงานชาติมังกรผู้สร้างความประทับใจ ปี 2008 นั้น ตกเป็นของชาวชาติมังกรทั้งหมด ส่วนบุคคลแห่งปีของนิตยสารไทม์ส สาขาเอเชียตะวันออก ปี 2006 ก็คือชาวเน็ตทุกคน” อวี้เฉียวเอ่ยเสียงแผ่วเบา
ระบบ 514: …
“เช่นนั้น รางวัลถ้วยโอลิมปิกนานาชาติ ปี 2022 ล่ะ?” มันถามอย่างไม่อยากเชื่อ
“ก็ชาวชาติมังกรทั้งหมดอีกนั่นแหละ”
“รางวัลแชมป์พิทักษ์โลกแห่งสหประชาชาติ ปี 2019 ล่ะ?”
“พวกที่เล่นเกมป่าไม้ชดเชยคาร์บอนของแอปเปย์เย่ได้ทั้งหมด”
“……รางวัลอันดับสามการประกวดวรรณกรรมนักศึกษามหาวิทยาลัยแห่งชาติ ปี 2021?”
“เอ่อ รางวัลน้ำเน่า ห้าสิบห้าคนในคลาสสมัคร ได้รับรางวัลสามสิบเจ็ดคน”
“ไม่เป็นไร ประวัติของท่านเขียนไว้ว่าท่านเป็นคนมีความคิดสร้างสรรค์—”
“เอ่อ ความอดทนสั้นๆ” เสียงของอวี้เฉียวลดต่ำลง
“……รู้จักฉวยโอกาส จับจุดสำคัญ รู้หนึ่งรู้สิบ?”
“ขี้เกียจ”
“กล้าเสี่ยง มีความสามารถด้านการรับมือกับความกดดัน?”
“โรคผัดวันประกันพรุ่งขั้นรุนแรง ชอบทำงานส่งเดดไลน์”
“……”
ระบบ 514 เงียบไป แสงของก้อนแสงเล็กๆ เห็นได้ชัดว่ามืดลงไปมาก
หลังจากเงียบกันอยู่นานห้านาที ระบบ 514 ก็เอ่ยปากขึ้นมาในที่สุด ด้วยน้ำเสียงขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน: “ไม่เป็นไร ข้าเห็นว่าคะแนนวิชาภาษาจีนโบราณและวิชาสัทศาสตร์ของท่านไม่เลว ไม่เคยสอบตกเลย ดูท่าทางท่านจะพอเข้าใจภาษาจีนโบราณยุคแรกอยู่บ้าง ตอนนี้โลกยุคโบราณที่เราอยู่ ภาษาเจริญช้ากว่า เทียบได้กับยุคฮั่นและยุคเว่ยตอนต้น ส่วนใหญ่ยังพูดภาษาจีนโบราณยุคแรกอยู่ เพื่อที่จะผูกพันกับท่าน คะแนนของข้าแทบจะหมด จึงไม่ได้ซื้อยาแปลงภาษาสากลให้ท่าน ข้าเชื่อว่าท่านน่าจะรับมือได้”
อวี้เฉียวถอนหายใจแล้วพูดอย่างแผ่วเบา: “อาจารย์สอนวิชาภาษาจีนโบราณตอนปลายภาคจะเน้นจุดสำคัญ แถมให้ชุดข้อสอบ วิชาสัทศาสตร์เป็นวิชาเก็บคะแนน อีกอย่าง เรียนก็ไม่แน่ว่าจะทำได้!”
“เช่นนั้นท่านเข้าเรียนก็ต้องมีความประทับใจบ้างสิ ตอนเรียนท่านทำอะไรอยู่?!”
“……อ่านนิยายเรื่อง หนุ่มใหญ่สุดโหด รักสุดแค้น เมียน้อยหนีครั้งที่เก้าสิบเก้า”
“ข้ารู้ว่านั่นคือนิยาย! เช่นนั้นเรื่องภาษาจีนโบราณยุคแรกท่านไม่รู้อะไรเลยงั้นหรือ?!”
“ก็ไม่เชิง อาจารย์วิชาสัทศาสตร์เปิดคลิปเรื่อง ลิขิตฟ้าชะตาฮ่องเต้ ฉบับภาษาจีนโบราณยุคแรกให้นักเรียนดู” อวี้เฉียวคิดสักครู่แล้วตอบ “ข้าจำได้ ‘ฮ่องเต้’ พูดเป็นภาษาจีนโบราณยุคแรก ดูเหมือนจะออกเสียงว่า ต้าต่งจวัง”
“……รู้ไหมว่าระบบพิชิตผูกพันโฮสต์ได้แค่คนเดียวตลอดชีวิต! ให้ตายสิ! เจ้าเป็นคนโกหกในประวัติศาสตร์! อ๊ากกกก!”
ดังนั้น พระสนมอวี้ที่เพิ่งเข้าวังได้ไม่นาน ยังไม่ทันได้รับความโปรดปราน ก็ถูกคนร้ายวางยาพิษ กลายเป็นคนหูหนวกเป็นใบ้ไปในคืนเดียว
เพราะฟังไม่เข้าใจ อวี้เฉียวจึงได้แต่ยิ้มปลอบใจสาวใช้น้อยที่กำลังร่ำไห้อยู่ข้างกาย แต่กลับไม่คิดว่าเสียงร่ำไห้ของสาวใช้น้อยจะยิ่งดังขึ้นไปอีก
ใครๆ ก็รู้ว่าเจ้าเหยาของเจ้าเป็นคนหูหนวกเป็นใบ้แล้ว ยังร้องไห้เสียงดังขนาดนี้อีก โชคดีที่อวี้เฉียวอยู่ตอนนี้อยู่ในที่เปลี่ยวหู ไม่มีใครได้ยิน
อวี้เฉียวถอนหายใจ มองไปที่อาหารกลางวันที่เย็นลงบนโต๊ะ เริ่มคิดถึงบะหมี่คลุกกุ้งแห้งยี่ห้อไป่เสียงของตน
“นางพูดอะไร?” อวี้เฉียวอยากรู้จริงๆ จึงถามระบบ 514 ในภวังค์จิต
“ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร?” ระบบ 514 หัวเราะเย็น “อย่างไรเสียข้าก็ไม่ใช่นักศึกษาปริญญาตรีเอกภาษาจีนที่เก่งกาจอะไรนี่นา”
อวี้เฉียว: …
เพราะไม่มีคะแนน ระบบ 514 เองก็ไม่ได้กินยาแปลงภาษาสากล ทั้งคนและระบบต่างก็กลายเป็นคนหูหนวกตาบอด
ระบบ 514 ตัดสินใจละทิ้งภารกิจพิชิตครั้งนี้แล้ว
ให้ตายสิ! พูดก็ไม่รู้เรื่อง พูดก็พูดไม่ได้ แล้วจะพูดเรื่องพิชิตอะไร?
แต่ระบบ 514 ก็มองไปที่ใบหน้าของโฮสต์ตน
ใบหน้าของอวี้เฉียวเต็มไปด้วยรอยยิ้มจนทำอะไรไม่ถูก ใช้มือตบบหลังสาวใช้น้อยเพื่อปลอบโยน แสงแดดยามเที่ยงส่องผ่านหน้าต่าง ร่วงหล่นลงมาทีละเส้นบนใบหน้างดงามนั้น ราวกับหยกงามที่ถูกปกคลุมด้วยผงทองคำที่สาดโปรย
นางมีความงดงามเป็นพิเศษที่แตกต่างจากคนทั่วไป
ความงดงามนี้ตรงไปตรงมาสามารถดึงดูดสายตาของผู้คนนับไม่ถ้วน
แต่ทว่านางกลับดูเหมือนไม่รู้ว่าตนเองมีไพ่ตายที่แข็งแกร่งเพียงใดอยู่ในมือ
ระบบ 514 มองใบหน้าดอกบัวนั้นจนตะลึง บางที ภารกิจพิชิตครั้งนี้อาจจะไม่สำเร็จไม่ได้ก็ได้
แต่เหล่าบุคคลสำคัญในโลกพิชิตล้วนเป็นคนที่คิดรอบคอบ ใครจะไปชอบเจ้าเพียงเพราะเจ้างดงาม?
ระบบ 514 ถอนหายใจอย่างหนักอึ้ง