ระบบ 514 คิดอย่างไร ซ่างจื้อเหยียนก็ไม่อาจรู้ได้
เขายังคงทำเรื่องของตนต่อไปด้วยตนเอง: “ข้าเพิงจะได้เลื่อนตำแหน่ง แต่เซี่ยนกั๋วกงที่ต้องการปกป้องตนเอง กลับบีบบังคับให้ข้าแต่งงานกับเวินเป่าเอ๋อร์ ตระกูลใหญ่ทั้งหลายต่างไม่อยากรับภาระอันร้อนแรงนี้ เขาก็มองไม่เห็นบุตรชายตระกูลยากจนธรรมดาคนอื่น ๆ จึงมาสนใจข้า ข้าไม่เต็มใจแต่งงานกับเวินเป่าเอ๋อร์ เขาก็ใช้เส้นทางราชการของข้ามาบีบบังคับ”
“เวินเป่าเอ๋อร์เหมือนกับบิดาของนาง ข้ารังเกียจนาง ไม่เคยสนใจใยดีนางเลยแม้แต่น้อย เรื่องของนาง ข้าก็ไม่แยแส แต่ข้าไม่คิดว่านางจะมอบความประหลาดใจใหญ่เช่นนี้ให้แก่ข้า”
ซ่างจื๋อเหยียนยิ้มอย่างโง่เขลาเล็กน้อย: “นางส่งเจ้ามาข้างกายข้า ถึงนางจะเลวร้ายสารพัด แต่ก็มีข้อดีเพียงข้อนี้”
“เฉียวเฉียว อดีตของข้าล้วนเดินเดียวดายด้วยตนเอง เป็นเจ้าที่ทำให้ผืนดินรกร้างในใจข้ากลับมีชีวิตชีวาอีกครั้ง ภายนอกเรือนนั้นหนาวเหน็บดั่งฤดูหนาว แต่ที่นี่อบอุ่นดั่งฤดูใบไม้ผลิเพราะเจ้าเสมอ” พูดจบ เขาก็กดมือของอวี้เฉียวลงบนอกข้างซ้ายตรงที่หัวใจเต้นอยู่
อวี้เฉียวที่หลับอยู่อย่างสบายถูกเขาทำแบบนี้ทำให้ตื่นขึ้นมาเล็กน้อย ยืดตัวขึ้น ลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย มองไปรอบ ๆ อย่างงงงวย
ซ่างจื๋อเหยียนสบกับใบหน้าของอวี้เฉียวที่งงงวย รอยยิ้มปรากฏที่หางตาและมุมปาก แล้วก้มหน้าลง เขียนคำที่เขาอยากพูดมานานบนฝ่ามือของนาง: “เฉียวเฉียว เรามาเป็นสามีภรรยากันจริง ๆ ดีหรือไม่ หากเจ้าเต็มใจ ก็พยักหน้า”