เมื่อวานยังเป็นวันที่หิมะขาวโพลน วันนี้แสงแดดกลับเข้ามาแทนที่
บนถนนเฉอะแฉะ รองเท้าบูทหิมะสีขาวราวกับหิมะของลั่วซูเปื้อนน้ำขุ่นไม่น้อย
“คุณสนิทกับแม่ฉันเหรอ” ลั่วซูเดาจากบทสนทนาของพวกเขาได้ว่า ทั้งสองดูจะติดต่อกันมากกว่ากับตัวเองเสียอีก
“สามปีก่อนเคยมาอยู่ที่นี่สองสามเดือน” แววตาของเขาหม่นลง
ลั่วชิวไม่เคยให้คนนอกค้างคืนที่นี่ โดยเฉพาะผู้ชาย
สามปีก่อน...
ลั่วซูพอจะจำได้ ปีนั้นช่วงปิดเทอมฤดูร้อน โจวจืออี้พาคนคนหนึ่งมาพักที่นี่
เขานั่งรถเข็น เก็บตัวอยู่ในห้องทั้งวัน ไม่เคยออกไปไหน ไม่พูดจา กลางวันแสก ๆ หน้าต่างยังปิดสนิท
ไม่เคยเห็นหน้าเขา ตอนมาไม่เห็น ตอนไปก็ไม่เห็น
หรือว่าจะเป็นเขา...
ลั่วซูมองขาเขา แต่ก็ไม่เห็นมีอะไรผิดปกติ
เธออยากถามอะไรต่อ แต่รู้สึกถึงแรงรั้งที่แขน ทั้งตัวเหมือนลอยขึ้น เท้าทั้งสองพ้นพื้น กระแทกเข้ากับแผงอกแข็ง ๆ ของเขา
อวี้จ้านคว้าแขนเธอไว้
“ระวัง”
“ขอโทษครับ!”
เกือบชนเข้ากับไม้เสียบถังหูลู่ที่พุ่งเข้ามา เด็กหนุ่มสองคนรีบดึงถังหูลู่กลับด้วยท่าทางเก้อเขิน
“ยังดีที่ไม่ได้ใส่เสื้อเชิ้ต ไม่อย่างนั้นกระดุมคงหลุดไม่เหลือ” เขาก้มหน้ายิ้ม
ลั่วซูเพิ่งรู้ตัวว่ามือตัวเองกำเสื้อตรงหน้าอกเขาไว้แน่น
“ขอโทษนะ...”
เธอรีบปล่อยมือ แล้วค่อย ๆ ไล้มือให้เสื้อเขาเรียบ