ข้างหูมีเพียงเสียงสายลมพัดผ่าน กับเสียงหายใจหนักหน่วงของเขา
ลั่วซูพยายามผลักเขาออก กลัวเหลือเกินว่าคนที่เดินผ่านไปมาจะเห็น กลางวันแสกๆแบบนี้ ถ้าถูกใครเห็นเข้าก็อายแทบแทรกแผ่นดินหนี
แต่ยิ่งผลัก เขาก็ยิ่งกอดแน่นขึ้น
เอวบางถูกเขารวบจนแนบติดกับกล้ามท้องแข็งแกร่ง เท้าทั้งสองลอยพ้นพื้นขึ้นมาเล็กน้อย เหลือเพียงปลายเท้าที่ยันไว้พอประคองตัว
เธอกำเสื้อไหมพรมตรงหน้าอกของเขาไว้แน่น หลับตาปี๋ ไม่กล้ามองสภาพรอบข้าง ไม่กล้ามองเขา
เธอตบเบาๆที่หน้าอกของเขา แต่เขากลับจูบอย่างเนิบนาบอาลัยอาวรณ์ยิ่งกว่าเดิม
มือข้างหนึ่งประคองท้ายทอยของเธอไว้ ทำให้จูบของทั้งคู่แนบชิดยิ่งขึ้น
กลิ่นของเขาหอมสะอาด แฝงความหวานอ่อนๆอยู่บางเบา
ลั่วซูอ่อนระทวยลง ริมฝีปากถูกงัดเปิดออก ไอร้อนพร้อมรสหวานฉ่ำรุกเข้ามา เธออดครางเบาๆออกมาไม่ได้
เธอสติกระเจิดกระเจิง รู้สึกหลงใหลเหลือเกิน ราวกับถูกพาทะยานขึ้นฟ้าจนลืมตัวไปทั้งตัว
……
“คู่รักเขาจูบกันอยู่ต่างหาก ท่านประธานอวี้จะมาทำเรื่องแบบนี้ให้นายดูถึงที่นี่ทำไมกัน สัตว์เดรัจฉานหรือไง!” เสิ่นเหยียนหยอกล้อพลางฉุดหนานหวยออกไป แต่แววตากลับอดชำเลืองไปทางเขาจำลองนั้นไม่ได้
เขาชะงักไปวูบหนึ่ง ชั่วพริบตาก็หยุดนิ่งไปทั้งตัว
จบเห่แล้ว ถ้าถูกได้ยินเข้า กระเป๋าเงินของตัวเองคงไม่รอดแน่
เชอะ สัตว์เดรัจฉาน——
“เหมือนจริงๆด้วย! พวกนายลองดูสิ……” ปากของหนานหวยยังพล่ามไม่หยุดไม่หย่อน
เสิ่นเหยียนทั้งลากทั้งดึงพาเขาเดินจากไป
“ผู้อำนวยการหนาน คุณควรไปหาแฟนสักคนได้แล้วนะ” ไป๋ซีหยอกเย้า
พวกเขาค่อยๆเดินห่างออกไป
อวี้จ้านถอนริมฝีปากออกจากเธออย่างอาลัยอาวรณ์