ผ่านไปไม่ถึงสิบนาที เขาก็กลับมา
ลั่วซูยืนรอรับเขาอยู่ที่หน้าห้อง
ใบหน้าของเขาแดงก่ำเพราะถูกลมหนาวและหิมะพัดใส่ ในปากยังมีไอหมอกจาง ๆ พวยพุ่งออกมาให้เห็นรำไร เส้นผมมีหยาดหิมะเกาะติด มือสองข้างที่ถือถุงพลาสติกสีดำไว้เริ่มแข็งทื่อ
เธอเขิน ๆ ปัดหยาดหิมะบนเส้นผมของเขาออกเบา ๆ จากนั้นเอามือสองข้างประคองแก้มเย็นเฉียบของเขาไว้ ก่อนจะปลดถุงในมือเขาออกวางไว้ด้านหนึ่ง แล้วยกมือใหญ่ของเขาขึ้นมาเป่าลมอุ่นใส่ด้วยสองมือของตัวเอง
"วิ่งมาตั้งเร็ว ทำไมไม่ใส่เสื้อหนา ๆ มาอีกสักตัวนะ" ด้วยส่วนสูงหนึ่งร้อยหกสิบหกเซนติเมตร เมื่อยืนอยู่ตรงหน้าเขา เธอต้องเขย่งปลายเท้าจึงจะสูงถึงคางของเขาพอดี
อวี้จ้านหน้าแดง รีบย่อตัวลงต่ำเป็นพิเศษให้เข้ากับท่าทางของเธอ
ทั่วร่างของเขากลับมาร้อนระอุ อุณหภูมิในร่างกายฟื้นคืนกลับมาในพริบตา
ลั่วซูพยายามสวมบทบาทเป็นภรรยาที่แสนอบอุ่น ลูบไล้ไปตามใบหน้าของเขา เช็ดหยาดน้ำเล็ก ๆ บนขนตาของเขาออก แล้วใช้มือนุ่มร้อนของตัวเองประคองใบหน้าเขาซ้ำไปมา
อวี้จ้านทานการหยอกล้อแบบไม่ตั้งใจนี้ไม่ไหว จึงเบือนหน้าหนีไปอย่างลืมตัว "คุณไปจัดการตัวเองก่อนเถอะ"
"อืม"
กลัวเขาจะเป็นหวัด หลังจากจัดการตัวเองเสร็จแล้ว ลั่วซูก็เลยให้อวี้จ้านไปอาบน้ำอุ่นอีกครั้ง
กว่าจะลงเอยได้ก็ค่ำมืด สุดท้ายทั้งคู่ก็นอนลงบนเตียงเดียวกัน
ทั้งสองคนวางมือไว้นอกผ้าห่มนอนตัวตรงแข็งทื่อ ดูดีแสนดีและประหลาดอย่างยิ่ง
เป็นเพราะเจตแล็กอย่างนั้นหรือ ดวงตาทั้งคู่เบิกกว้างไม่ยอมหลับ
กระทั่งวันรุ่งขึ้นทั้งสองก็นอนยาวไปจนถึงสิบโมงกว่า