【ที่อยู่: เลขที่ 122 ถนนห่าวไป๋ หมู่บ้านไห่เยว่ เมืองอี้อู เมืองจินหัว มณฑลเจ้อเจียง อย่ามานัดเจอผู้เขียนตัวจริง ผู้เขียนเป็นคนกลัวสังคม】
ในครัวมีเสียงตะหลิวกระทบขอบกระทะดังแว่วมาจากหลังประตูกระจก กลิ่นหอมหวานของซอสเปรี้ยวหวานลอยลอดช่องประตูเข้ามาในห้องนั่งเล่น
หวงจื่อเสวียนถูกแม่กดให้นั่งกลับลงบนโซฟา จึงได้แต่วางขาบนเก้าอี้สตูล หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นแอปเสี่ยวหลานชู
นี่คือแอปที่สร้างขึ้นเพื่อผู้ชายโดยเฉพาะ บนนั้นมีคอนเทนต์สร้างพลังบวกมากมายจากผู้ชายที่พึ่งพาตัวเองได้!
รณรงค์ให้ผู้ชายพึ่งพาตัวเองกันทั้งประเทศ เป็นผู้ชายยุคใหม่ที่ยืนหยัดได้ด้วยตัวเอง!
(ลาก่อน เจ้าหนูเจ็ดเซนติเมตร)
ตามที่หัวหน้าหลี่บอก อย่างเร็วที่สุดก็ต้องรอถึงพรุ่งนี้เช้า ระบบถึงจะส่งข้อมูลของฝ่ายหญิงมาให้
หวงจื่อเสวียนเปิดหน้าแรกของแอปเสี่ยวหลานชู เพิ่งเลื่อนไปเจอบล็อกเกอร์คนหนึ่งกำลังสอนผู้ชายดูให้ออกว่าผู้หญิงคนไหนเป็นผู้หญิงแย่ ๆ ข้อความแจ้งเตือนจากไลน์ก็เด้งขึ้นมาด้านบนหน้าจอ
【กู้ชิงฉื่อขอเพิ่มคุณเป็นเพื่อน】
【ข้อความ: สวัสดีค่ะ ฉันกู้ชิงฉื่อ เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาประจำตัวของคุณที่มหาวิทยาลัย】
นิ้วโป้งของหวงจื่อเสวียนหยุดค้างอยู่บนหน้าจอ บล็อกเกอร์ในคลิปยังคงอธิบายอย่างจริงจังว่า หากเจอผู้หญิงเข้าหาก่อนก็ควรระวังตัวไว้
เขากดหยุดคลิป แล้วอ่านคำขอเป็นเพื่อนตั้งแต่ต้นจนจบ ถึงกับกดเข้าไปดูรูปโปรไฟล์และขยายภาพตรวจสอบด้วย
รูปโปรไฟล์เป็นภาพอาคารบริหารของมหาวิทยาลัยเทียนไห่ หน้าโมเมนต์ว่างเปล่าไม่มีอะไร ส่วนไอดีไลน์เป็นตัวอักษรธรรมดากลุ่มหนึ่ง
“ไม่ใช่พวกนาย เดี๋ยวนี้พวกมิจฉาชีพขยายธุรกิจมาถึงนักศึกษาใหม่แล้วเหรอ?”
หวงจื่อเสวียนลังเลอยู่ในหน้าอนุมัติคำขอครู่หนึ่ง สุดท้ายก็กดปุ่มยอมรับ แล้วส่งเครื่องหมายคำถามไปหนึ่งตัว
อีกฝ่ายไม่ปล่อยให้เขารอนาน แค่ช่องแชตขึ้นว่ากำลังพิมพ์ ข้อความก็เด้งขึ้นมาตามทันที
กู้ชิงฉื่อ: 【สวัสดีค่ะ นักศึกษาหวงจื่อเสวียน ฉันเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาคณะวิทยาการคอมพิวเตอร์ มหาวิทยาลัยเทียนไห่ รับผิดชอบเรื่องการรายงานตัวเข้าศึกษาและการดูแลระหว่างที่คุณเรียนอยู่】
ข้อความมีน้ำเสียงเป็นทางการ เครื่องหมายวรรคตอนครบถ้วน ท้ายข้อความยังแนบหนังสือรับรองการทำงานที่ประทับตราอิเล็กทรอนิกส์ของมหาวิทยาลัยเทียนไห่มาด้วย
หวงจื่อเสวียนขยายรูปดู ชื่อมหาวิทยาลัย หมายเลขพนักงาน และรหัสป้องกันการปลอมแปลงมีครบ แต่รูปถ่ายถูกอีกฝ่ายปิดบังไว้เอง
หวงจื่อเสวียน: 【พวกมิจฉาชีพเดี๋ยวนี้ไฮเทคขนาดนี้แล้วเหรอ ถึงกับหาตราประทับอิเล็กทรอนิกส์มาได้ แล้วได้ไอดีไลน์ของผมมาจากไหน?】
ทางกู้ชิงฉื่อเงียบไปสิบกว่าวินาที ก่อนส่งข้อความมาใหม่ คราวนี้ตัดคำพูดสุภาพเกรงใจออกไปสองประโยค แล้วแจ้งข้อมูลส่วนตัวเป็นชุดมาตรง ๆ
กู้ชิงฉื่อ: 【นักศึกษาหวงจื่อเสวียนคะ ขอฉันตรวจสอบตัวตนของคุณก่อน เลขบัตรประชาชนของคุณคือ 330782XXXXXXXX1417 สาขาที่สอบติดคือวิศวกรรมซอฟต์แวร์ ที่อยู่บ้านคือหมู่บ้านจิ้นหัว อาคารเจ็ด เขตตะวันตกของเมืองเทียนไห่ รหัสนักศึกษาคือ…】
พอเห็นชื่อหมู่บ้านของตัวเอง เท้าขวาของหวงจื่อเสวียนที่วางอยู่บนเก้าอี้สตูลก็ร่วงลงมา พื้นรองเท้าแตะครูดกับพื้นกระเบื้องดังแผ่วเบา
หวงจื่อเสวียน: 【ฉิบหาย โดนแฉแล้ว!】
เสียงตะหลิวในครัวหยุดลงชั่วขณะ หวงเมิ่งฉีโผล่หน้าออกมาครึ่งหนึ่งจากหลังประตูกระจก ในมือยังคีบซี่โครงหมูอยู่ชิ้นหนึ่ง
“ลูก ใครเปิดเผยข้อมูลลูกเหรอ ต้องให้แม่โทรสายด่วนคุ้มครองสิทธิผู้ชายไหม?”
“ไม่มีอะไรครับ อาจารย์มหาวิทยาลัยเพิ่มผมเป็นเพื่อนในไลน์ กำลังใช้ที่อยู่บ้านพิสูจน์ว่าเธอไม่ใช่มิจฉาชีพ”
พอหวงเมิ่งฉีฟังจบก็ผลักประตูกระจกเปิดออก กลิ่นหอมของซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานพลันอบอวลไปทั่วห้องนั่งเล่น
“อาจารย์มหาวิทยาลัยบริการนักศึกษาชายล่วงหน้าก็เป็นเรื่องปกติ โรงเรียนเขารับผู้ชายได้ปีละไม่กี่คน ลูกอย่ามองอาจารย์เป็นคนไม่ดีสิ”
พูดจบเธอก็หดกลับเข้าไปในครัว แต่หวงยูเวย์กลับโผล่ตาออกมาจากช่องประตู สายตาจับจ้องอยู่ที่หน้าจอโทรศัพท์ของเขาตลอด
“อาจารย์ผู้หญิงเหรอ?”
“อาจารย์ที่ปรึกษา”
“อายุเท่าไร?”
“ฉันยังไม่เห็นรูปเลย จะไปรู้ได้ยังไงว่าเธออายุเท่าไร เอาน้ำส้มสายชูไปให้แม่ อย่าแอบฟัง”
หวงยูเวย์ปิดประตูกระจกอย่างไม่เต็มใจ เงาที่อยู่หลังประตูกลับไม่ได้หายไป เห็นได้ชัดว่ายังยืนรอฟังข่าวอยู่ข้าง ๆ
โทรศัพท์สั่นติดกันสองครั้ง กู้ชิงฉื่อส่งภาพหน้าระบบการทำงานมาให้ ในรายชื่อนักศึกษาที่เธอต้องดูแล ชื่อของหวงจื่อเสวียนอยู่บนสุด
กู้ชิงฉื่อ: 【นักศึกษาหวงจื่อเสวียน ฉันเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาประจำตัวของคุณจริง ๆ ขออย่าโทรแจ้งศูนย์ต่อต้านการหลอกลวงและรายงานหมายเลขโทรศัพท์ที่ทำงานของฉันเลยนะคะ】
หวงจื่อเสวียนมองประโยคสุดท้าย นิ้วเลื่อนไปมาในช่องพิมพ์อยู่หลายรอบ สุดท้ายก็ปิดหน้าแจ้งรายงานไป
หวงจื่อเสวียน: 【แล้วทำไมยังเหลืออีกหกวันกว่าจะเปิดเทอม คุณถึงเพิ่มผมเป็นเพื่อนในไลน์ตั้งแต่ตอนนี้ อาจารย์ที่ปรึกษาทั่วไปเริ่มทำงานกันเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?】
กู้ชิงฉื่อ: 【แบบนี้จะได้แสดงให้เห็นว่ามหาวิทยาลัยของเราให้ความสำคัญกับนักศึกษาชายและใส่ใจนักศึกษายังไงล่ะคะ】
อีกฝ่ายกดยกเลิกข้อความเร็วพอแล้ว แต่หวงจื่อเสวียนก็ยังอ่านข้อความช่วงแรกได้ครบถ้วน เขาวางนิ้วบนหน้าจอแล้วหัวเราะอยู่นาน
กู้ชิงฉื่อ: 【ปีนี้มหาวิทยาลัยมีนักศึกษาชายทั้งหมดสิบคน รวมคุณด้วย นักศึกษาชายแต่ละคนจะมีอาจารย์ที่ปรึกษาประจำตัวหนึ่งคนค่ะ】
กู้ชิงฉื่อ: 【วันรายงานตัวฉันจะไปรอรับคุณที่ประตูมหาวิทยาลัย พาไปจัดการเรื่องรายงานตัว หอพัก และบัตรนักศึกษา จะได้ไม่ต้องต่อแถวคนเดียว】
กู้ชิงฉื่อ: 【ระหว่างเรียน หากมีปัญหาเรื่องวิชาเรียน ชีวิตประจำวัน หรือความปลอดภัย ก็ติดต่อฉันได้โดยตรง ฉันจะเป็นคนประสานงานจัดการให้ค่ะ】
หวงจื่อเสวียนเอนหลังพิงโซฟาอีกครั้ง ความระแวงที่ค้างคาอยู่ในใจก่อนหน้านี้คลายลง แม้กระทั่งรู้สึกกระดากใจขึ้นมาเล็กน้อย
มหาวิทยาลัยเทียนไห่เป็นมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดในมณฑลของพวกเขา อีกทั้งยังเป็นมหาวิทยาลัยสหศึกษา มีนักศึกษาหญิงเกือบหนึ่งหมื่นคน ส่วนนักศึกษาชายสิบคน ต่อให้โยนเข้าไปก็ยังไม่ถึงเศษเสี้ยวของจำนวนทั้งหมด
มหาวิทยาลัยจัดอาจารย์ที่ปรึกษาให้คนละหนึ่งคน ฟังดูเกินจริง แต่พออยู่ในโลกนี้แล้วกลับดูสมเหตุสมผลทีเดียว
หวงจื่อเสวียน: 【ก็จริงครับ เมื่อกี้ผมเข้าใจผิดไป ขึ้นเทอมแล้วฝากเนื้อฝากตัวกับครูกู้ด้วยนะครับ】
กู้ชิงฉื่อ: 【ไม่ต้องเกรงใจค่ะ นี่เป็นงานของฉัน ก่อนออกจากบ้านมารายงานตัวอย่าลืมติดต่อฉันนะคะ ฉันจะไปรับล่วงหน้า】
ทั้งสองคนคุยยืนยันเวลาเข้ารายงานตัวกันต่ออีกเล็กน้อย กู้ชิงฉื่อส่งแผนที่มหาวิทยาลัยมาให้ พร้อมทำเครื่องหมายประตูฝั่งตะวันออกที่เดินทางเข้าไปได้สะดวกที่สุด
หวงจื่อเสวียนบันทึกรูปภาพ ออกจากหน้าแชต แล้วเปลี่ยนชื่อที่บันทึกกู้ชิงฉื่อไว้เป็นอาจารย์ที่ปรึกษามหาวิทยาลัย ครูกู้
หลังหน้าจอดับลงก็สะท้อนใบหน้าของเขา หวงจื่อเสวียนยกมือขึ้นนวดขมับสองสามครั้ง รู้สึกว่าวันนี้คนที่เจอแต่ละคนกระตือรือร้นเกินไปหมด
สมัยเรียนมหาวิทยาลัยในชาติก่อน เขาแทบไม่เคยเจออาจารย์ที่ปรึกษาเกินปีละสองครั้ง จะหาคนประทับตราสักทีก็ยังต้องไปต่อแถวหน้าห้องทำงานครึ่งชั่วโมงก่อน
แต่ชาตินี้ยังไม่ทันได้ก้าวเข้าประตูมหาวิทยาลัย อาจารย์ที่ปรึกษาประจำตัวก็เพิ่มเขาเป็นเพื่อนในไลน์แล้ว พร้อมให้บริการครบวงจรตั้งแต่รายงานตัวไปจนถึงเรียนจบ
“ที่แท้ผู้หญิงก็เป็นฝ่ายกระตือรือร้นได้เหมือนกัน สวัสดิการแบบนี้ถ้าเป็นชาติก่อน ต่อให้ฝันผมก็ยังไม่กล้าเขียนให้ถึงขั้นนี้”
พูดจบหวงจื่อเสวียนก็ส่ายหน้าเองอีกครั้ง กู้ชิงฉื่อทำไปตามหน้าที่การงานเท่านั้น ห่างไกลจากการเป็นฝ่ายรุกเข้าจีบเขาอีกตั้งไกล
ตั้งแต่อนุบาลจนถึงมัธยมปลาย เขาเรียนแต่โรงเรียนชายล้วน ในโรงเรียนมีผู้หญิงไม่มาก แม้แต่ครูผู้หญิงก็มีไม่กี่คน นอกจากเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกับพนักงานฝ่ายสนับสนุน
โรงเรียนจัดแบบนี้ก็เพื่อป้องกันไม่ให้เด็กสาววัยรุ่นมารุมล้อมนักเรียนชาย อีกทั้งยังช่วยลดกรณีแอบถ่าย สะกดรอยตาม และแสดงความชอบจนเกินพอดี
เพื่อนรอบตัวหวงจื่อเสวียนล้วนเป็นผู้ชาย แต่ในโลกนี้ไม่มีใครกล้าเปิดเผยว่าคบกันตั้งแต่วัยเรียน และพวกเขาก็ไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นต่อกันด้วย
ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่มีทางสนใจเพศเดียวกันหรอก เขาไม่ใช่เกย์สักหน่อย
ประสบการณ์ความรักตลอดสิบแปดปีของเขาว่างเปล่าจนหาเศษกระดาษร่างสักแผ่นก็ยังไม่เจอ
ชาติก่อนโสดมาตั้งแต่เกิดยี่สิบห้าปี ชาตินี้ก็ทนอยู่ในโรงเรียนชายล้วนจนโตเป็นผู้ใหญ่ เมื่อนับชีวิตทั้งสองชาติเข้าด้วยกันก็ยังไม่เคยมีรักแรกพบกับใคร
พอคิดถึงมหาวิทยาลัยที่มีผู้หญิงเป็นคนส่วนใหญ่ ซึ่งเขาจะได้เข้าไปเรียนในอีกไม่กี่วัน เขาก็วางโทรศัพท์ลงบนอกแล้วถอนหายใจยาว
“ชีวิตมหาวิทยาลัยคงไม่อลังการยิ่งกว่ากรมทะเบียนพลเรือนหรอกมั้ง?”
ประตูห้องครัวเปิดออกอีกครั้ง หวงชิงหานยกจานซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานเดินออกมา ไอร้อนลอยกระจายอยู่ข้างแก้มของเธอ
“ก่อนกินข้าวอย่านอนเล่นโทรศัพท์ คอจะปวด ลุกไปล้างมือได้แล้ว”
“รู้แล้วครับ”
หวงจื่อเสวียนเพิ่งยันตัวกับที่วางแขนโซฟา โทรศัพท์ที่วางอยู่บนอกก็ดังขึ้นอีกครั้ง ตัวเครื่องไถลจากเสื้อเชิ้ตลงไปอยู่ข้างเอว
เขายื่นมือคว้าโทรศัพท์ไว้ ตอนแรกคิดว่ากู้ชิงฉื่อมีเรื่องรายงานตัวจะบอกเพิ่ม แต่แหล่งที่มาของการแจ้งเตือนกลับแสดงว่าเป็นกรมทะเบียนพลเรือนเมืองเทียนไห่
ความคืบหน้าการจับคู่กระโดดไปเป็นเสร็จสมบูรณ์ทั้งหมดพอดี เวลาส่งคือหกโมงเย็นตรง เร็วกว่าที่หัวหน้าหลี่คาดไว้เสียอีก
【เรียนคุณหวงจื่อเสวียน การจับคู่สมรสครั้งแรกของคุณเสร็จสมบูรณ์แล้ว ความสัมพันธ์สมรสทางอิเล็กทรอนิกส์มีผลตามกฎหมายแล้วในขณะนี้】
【คู่สมรสของคุณชื่อกู้ชิงฉื่อ เลขบัตรประชาชน 331142XXXXXXXX4012 หมายเลขติดต่อ 159XXXX1421】
หวงจื่อเสวียน: ???