หวงจื่อเสวียนอยู่ในห้องน้ำกว่าสิบนาที พอออกมา ความร้อนบนใบหน้าก็ถูกน้ำเย็นกดลงจนหมด
เขาโยนโทรศัพท์ไว้ข้างหัวเตียง แล้วมุดกลับเข้าไปในผ้าห่ม ความง่วงที่ทำให้กระสับกระส่ายอยู่นาน ในที่สุดก็กลับมาเสียที
หวงจื่อเสวียนใช้วิธีนอนหลับแบบเครื่องบิน! ได้ผลสุดยอด!
พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง แสงยามเช้าก็ส่องลอดรอยแยกของม่านเข้ามา ส่วนในห้องนั่งเล่นก็มีเสียงทัพพีกระทบกันเบา ๆ ดังมา
หลายวันต่อมา หวงจื่อเสวียนไม่ได้เจอเรื่องใหญ่โตอะไรอีก แต่ละวันนอกจากเล่นเกม ก็เอาแต่นอนแช่อยู่บนโซฟาไถดูคลิป
ข้อความจากคนที่เล่นแต่ดวลเดือดส่งมาไม่ขาดสาย ทั้งสกินเกม อั่งเปาโอนเงิน และเซลฟี่ผลัดกันถล่มใส่ แต่เขาก็เลือกเมินทั้งหมด
ส่วนกู้ชิงฉื่อมาหาเขาทุกวัน กลางวันก็ช่วยจัดเอกสารเข้าเรียนอย่างเป็นทางการ ตกกลางคืนก็พาเขากลับไปที่อพาร์ตเมนต์ของตัวเอง
ผ่านไปไม่กี่วัน เธอก็เรียกเขาว่าสามีได้คล่องปากขึ้นเรื่อย ๆ แม้แต่อาการหน้าแดงตอนเจอกันในช่วงแรกก็ลดลงไปไม่น้อย
เช้าวันก่อนเปิดเทอม หวงจื่อเสวียนเพิ่งลากกระเป๋าเดินทางมาถึงหน้าประตู หวงยูเวย์ก็เข้ามากอดคันชักกระเป๋าไว้
“พี่ชาย จะไปอยู่หอจริง ๆ เหรอ มหาวิทยาลัยเทียนไห่ก็ไม่ได้ไกลจากบ้านสักหน่อย กลับมาทุกวันไม่ได้เหรอ?”
“ไปกลับทีหนึ่งก็หลายชั่วโมงแล้ว แค่นั่งรถทุกวันก็คงนั่งจนเรียนจบ ปล่อยมือก่อนสิ”
หวงจื่อเสวียนดึงอยู่สองสามทีแต่ก็ไม่ขยับ ได้แต่มองน้องสาวที่ทิ้งน้ำหนักตัวทับกระเป๋าเดินทางอยู่
วันนี้หวงยูเวย์สวมเสื้อแขนสั้นสีขาวกับกระโปรงลายตารางสีอ่อน ถุงเท้าขาวยาวคลุมถึงเข่า แม้แต่ผมก็หวีมาอย่างตั้งใจถึงสองรอบ
“หนูไปรับไปส่งพี่ทุกวันก็ได้ ต่อให้ต้องตื่นตีห้าก็ไม่เป็นไร ยังไงหนูก็ยังสาว อดนอนได้อยู่แล้ว”
“ปีหน้านายก็ต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว รีบกู้คะแนนตัวเองก่อนเถอะ อย่าเอาตัวละครไฟที่ฆ่าได้แปดครั้งมาปกป้องฉันเลย”
หวงยูเวย์อ้าปากจะเถียง แต่หวงชิงหานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยื่นมือมาดึงเธอออกจากกระเป๋าเสียก่อน
หวงชิงหานสวมชุดวอร์มสีดำ ผมหางม้าสูงที่มัดไว้อย่างเรียบร้อยทอดลงมาด้านหลังไหล่ ในมือยังถือถุงผ้าใบที่ใส่ขนมไว้จนเต็ม