หวงจื่อเสวียนหันไปตามเสียง สิ่งแรกที่เห็นคือเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนที่มีตราสภานักเรียนปักอยู่
เจ้าของเสียงเป็นหญิงสาวรูปร่างสูงโปร่ง ผมยาวรวบเป็นหางม้าสูงอย่างทะมัดทะแมง เนื้อผ้าบริเวณหน้าอกตึงจนแทบไม่มีรอยยับ
หวงจื่อเสวียนแอบเหลือบมองกู้ชิงฉื่ออีกครั้ง ก่อนจะได้ข้อสรุปที่อาจต้องเสี่ยงให้คนในครอบครัวรู้เข้า
ขนาดของรุ่นพี่คนนี้ เหนือกว่ากู้ชิงฉื่อเสียอีก
“ครูกู้ ทางคณะไม่ได้แจ้งให้ไปประชุมหรือคะ ทำไมยังอยู่ตรงนี้กับน้องใหม่อีกล่ะคะ”
หญิงสาวเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว ในมือหนีบใบลงทะเบียนรับน้องไว้หลายแผ่น ป้ายประจำตัวที่หน้าอกแกว่งไปมาตามจังหวะก้าว
กู้ชิงฉื่อลากกระเป๋าเดินทางไปไว้ข้างหลังตัวเอง ร่างของเธอบังไหล่หวงจื่อเสวียนไปครึ่งหนึ่งพอดี
“ซูเหยา นี่หวงจื่อเสวียน น้องใหม่สาขาวิศวกรรมซอฟต์แวร์ปีนี้ เธอน่าจะเห็นชื่อเขาในรายชื่อรับน้องแล้วนะ”
จากนั้นเธอก็หันไปทางหวงจื่อเสวียน พร้อมยกมือขึ้นดันแว่น
“คนนี้คือซูเหยา นักศึกษาปีสองสาขาวิศวกรรมซอฟต์แวร์ และเป็นประธานสภานักเรียนของมหาวิทยาลัยเทียนไห่ในปัจจุบัน”
สายตาของซูเหยามองข้ามกู้ชิงฉื่อ ไล่จากใบหน้าของหวงจื่อเสวียนลงไปถึงปกเสื้อคลุม
“อ๋อ~ ที่แท้ก็คือน้องชายคนดังของปีนี้นี่เอง ในรายชื่อมีแต่รูปติดบัตร ตัวจริงหล่อกว่ารูปตั้งเยอะเลยนะ”
หวงจื่อเสวียนถูกจ้องจนรู้สึกอึดอัด จึงลากกระเป๋าเดินทางขยับไปด้านข้างครึ่งก้าว
“สวัสดีครับรุ่นพี่ ต่อไปก็ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ”
พอซูเหยาได้ยินเสียงของเขา ใบลงทะเบียนที่หนีบอยู่ในมือก็เลื่อนลงไปหลายเซนติเมตร
เธอยื่นมือไปรองกระดาษไว้บนฝ่ามือ แล้วจ้องหวงจื่อเสวียนต่ออีกสองวินาที
“เมื่อก่อนเคยมามหาวิทยาลัยเทียนไห่หรือเปล่า”